మనసు కలలు - కొసరు కథలు

కొవ్వొత్తులు

2011-02-20T09:35:00.000-08:00

కొవ్వొత్తి తయారు చేయడం చాలా సరదా హాబీ. నేను చేసి అలంకరించినవి ఇక్కడ ----> బొమ్మలు ---> http://myhobbystudio.blogspot.com

టైమ్ ట్రావెల్

2011-01-20T09:02:00.000-08:00

"ఆ అంతరిక్ష నౌక ఎంత పెద్దదిగా ఉండాలంటే..... కాంతివేగంతో ప్రణానించడానికి సరిపడా ఇంధనం దానిలో పట్టేంత...." డిస్కవరీ చానల్ లో స్టీఫెన్ హాకింగ్ గొంతు( ఆయన ఆలోచనలు..., చదివే అతడి గొంతు) . ..

’ఎన్ని సార్లు చూస్తావురా   అదే అదే మళ్ళీ మళ్ళీ’ విసుగుతో నేను పెట్టే మొర నా సుపుత్రుడు ఆలకించే పరిస్థితిలో లేడు.     ఏమందీ ..... సృష్టి మనం ఏదంటే దాన్నే ఆక్సెప్ట్ చేస్తుందా..! ఇప్పటి నీ పరిస్తితులన్నింటికీ కారణం నీ ఆలోచనలూ పలుకులూ నువ్వేది అన్నా తధాస్తు   అంటుందా...! లూయీస్ రాతలు చదివీ జీర్ణం చేసుకునే ప్రయత్నంలో నా ఆలోచనల్లో నేను!
"ఏయ్ లే టీవీ ముందునుండి లే కాసేపు ఆడుకోపో" బలవంతంగా టీవీ కట్టేయకపోతే ఎన్నిరోజులైనా ఇలాగే కూర్చుంటాడు .   "అమ్మా ఇంపాసిబుల్ అమ్మా ఇంపాసిబుల్ పాస్ట్ లోకి వెళ్ళలేం..! ప్చ్... పారడాక్స్ ప్చ్.. పారడాక్స్ అమ్మా ఇప్పుడు నువ్వు పెట్టెలోంచి గన్ తీస్తూ వున్నావు తీసాక ఒక క్షణం వెనిక్కెళ్ళి నిన్ను కాల్చేసావు. ఎలా ఇప్పుడు మళ్ళీ బతికే వున్నావు ! చనిపోతే ఐతే అప్పుడు నిన్ను కాల్చిందెవరు? ఇప్పుడు నువ్వు ఎలా బతికి వున్నావు??" అదోలా నిట్టూర్స్తూ బయటకు నడిచాడు వాడు.
ఏవో కొర కొర చూపులు నాకు తగిలినట్టనిపించి వెనిక్కి తిరిగీ తిరగంగానే ఈయన మొదలు పెట్టాడు " చూడు వాడికా సైన్స్ పిక్షన్ చెప్పీ చెప్పీ వాడ్ని ఇలా చేసావు."
బాబూ నేను చెప్పిన సైన్సు పిక్షన్ దగ్గరే ఆగిపోయిన పసికూనేం కాదు వాడు నాకే సైన్సు చెపుతున్నాడు రోజూ అన్నీ డిస్కవరీలో చూసి వినూ వినూ అని సాగదీసి చెప్పీ చెప్పీ ... అవన్నీ వినీ వినీ నా పరిస్తితి ఎవరికి చెప్పుకోవాలి. వెంటనే బదులిచ్చిసి. మళ్ళీ నా ఆలోనా స్రవంతిలోకి దూరిపోయాను.   టైమ్ ట్రావెల్ చిన్నప్పుడు మాకు చాలా చాలా చాలా ఇష్టమైన సబ్జెక్ట్ ఎంతసేపైనా మాట్లాడుకునే వాళ్ళం. ఇప్పటిలా సైంటిఫిక్ గా కాదుగానీ   టైమ్ ట్రావెల్ చేసి ఎక్కడెక్కడికి వెళ్ళిపోవాలో ఏం ఏం చేసేయాలో ఎన్నెన్ని కలలు కనేవాళ్ళమో!

అసలు పాస్ట్ :) కి వెళ్ళడం అనేది అసాధ్యం.....మర్చి పోవాల్సిందేనట... ..    వామ్ హోల్ సృష్టించింనా రేడియేషన్ ప్రవాహం వల్ల వెంటనే డెస్ట్రాయ్ :) అవుతుందట . ఇక పాస్ట్ కి టైమ్ ట్రావెల్ సంగతి మర్చిపోవలసిందే!

మన జీవిత కాలంలో వెనిక్కి ఎలానూ తరచూ ప్రయాణిస్తునే ఉంటాంలే. చాలా మంది తమతో పాటూ పక్కనున్న వాళ్ళను కూడా   తమ పాస్ట్ లోకి లాక్కుపోతారు బలవంతంగా :) అప్పుడేమయిందంటే... ఆ రోజూ తిరుణాళ్ళలో నేను తప్పిపోయినప్పుడూ ..... ఎంతా మూడేళ్ళే సుమీ నాకు... పచ్చ గౌను వేసుకున్నా నాకింకా గుర్తుందే అదేమిటో ఏంటో! ఆ గుడి ఎంత పెద్దదనుకున్నావు దానికి ఎదురుగా పేద్దవీధి .... ఆ వీధిలో అటువేపు ఏదీ ఆ పచ్చ మిద్దె వున్న కుడి వైపూ పేద్ద రంగుల రాట్నం........ అలా ఆ రోజుల్లోకి వెళ్ళిపోయి కళ్ళకు కట్టినట్టు వర్ణిస్తు పక్కనున్న వాళ్ళనీ లాక్కుపోయి హింసిస్తూ హాయిగా.. ఉల్లా సంగా ఉత్సాహంగా ప్రయాణిస్తారన్న మాట గతంలోకి. అదీ ఒక విధంగా టైమ్ ట్రావెలేగా :)
ఇంక ఫ్యూచర్ లోకి అనే దాని మీద మాత్రం కాస్త ఆశపడవచ్చంటాడు స్టీఫెన్ హాకింగ్. మాస్ :) ఎక్కువ ఉన్న దాని దగ్గరలో కాలం చాలా నెమ్మదిగా నడుస్తుంది. బ్లాక్ హోల్ చుట్టూ ప్రయాణించడం ఒకమార్గంట!   అక్కడ ఓ ఐదేళ్ళు ప్రయాణించి తిరిగి భూమికి వస్తే ఇక్కడ పదేళ్ళ కాలం గడచి పోయి ఉంటుందన్నమాట!   అంటే మనం ఐదేళ్ళ ముందుకి ప్రయాణిస్తాం అన్నమాట. చాలా చిన్న ప్రయాణం :) కదా!   దీనికి మంచి మార్గం కాంతివేగంతో ప్రయాణించటం. మనం కాంతి వేగంతో ఒకవారం ప్రయాణిస్తే భూమి పైన వందేళ్ళు గడిచి పోతుందన్నమాట. తిరిగి వచ్చేసరికి వందేళ్ళు ముందుకి వెళ్ళిన ప్రపంచంలోకి అడుగుపెడతాం . అదన్నమాట :)
ముందుకెళ్ళినా వెనికెళ్ళినా   మనం కోరినట్టో సైన్స్ పిక్షన్ కథల్లోలానో అంత సీన్ లేదు అప్పుడూ మన చేతుల్లో ఏమీ లేదు కాబట్టి పిల్లల్లోలా టైమ్ ట్రావెల్ మోజూ ఆసక్తీ లేదిప్పుడు మనకి :)
ఇప్పుడైతే లూయీస్ చెప్పే ఈ తధాస్తు సిద్దాతం మాంచి క్యూరియాసిటీ :) కలిగిస్తోంది నాకు. ఇంతకీ ఆ లూయీస్ చెప్పిందేంటంటే   నువ్వేదంటే అదే. నువ్వేది కోరితే అదే, నువ్వేదిస్తే అదే.   అదే జీవితం.   నీ జీవితాన్ని నువ్వే సృష్టించు కున్నావ్. ఇప్పుడీ క్షణంలో ఎలా ఉన్నావో అదే మళ్ళీ జరగబోయేది. అంటుంది!
సరే ఆమె చెప్పినట్టే ఇప్పటి మన పరిస్థితికి నిన్నటివో మొన్నటివో మన ఆలోచనలో అనుభవాలో ఐవుండొచ్చు ఒప్పుకుందాం. మరి అవి ఎక్కడి నుండి వచ్చాయ్? అంతకు మునుపు నుండేగా... .. మరి అవీ?? ఇప్పుడు నాకు ఒక నెగటీవ్ :) ఫీలింగ్ వల్ల అంతా నెగటీవ్:) గా జరుగుతుందనుకో... సరే ఆ ఫీలింగికి కారణం అంతకు ముందు జరిగిన సంఘటనే కారణంగా! మరి ఆ అంతకు ముందు సంఘటన ఎలా జరిగింది అదీ నేను చేసుకున్నదే . అంటుందీవిడ. ఐతే దానికి కారణం ఆ ఆలోచనే ఐతే అలా ఎంతదాకా? ఊహ తెలియని రోజుల్లోదాకా అప్పుడు ??? ఆలోచించలేని రోజుల్లో అప్పుడు మనకు జరిగిన వాటికి కారణం ఎవరు! తల్లిదండ్రులా?
అంటే..
ఇప్పుడు ఏం జరిగినా అది మనం సృష్టించుకున్నది కాదుగా! అంటే ఇప్పుడు మళ్ళీ మన చేతిలో ఏమీ లేదనా!

కాదులే, ఈక్షణం మారు పాతనంతా వదిలేయ్. వదిలేస్తున్నాని చెప్పు సృష్టి యెస్ అంటుంది. ఇక ఇప్పటి అనుభవమే ఇప్పటి నీ ఆలోచనే ఇప్పటి నీ పలుకులే   నీ జీవితంలో సంఘటనలుగా మారుతున్నాయ్.. అదీ ఆవిడ చెప్పేది.

"అమ్మా రా లియోనార్డో డావిన్సీ గురించి చెప్దూగాని" ఇట్లా వెళ్ళి మళ్ళీ వచ్చేశాడు మా వాడు ....
ఈ లూయీసమ్మ థియరీ లోకి వెళితే మళ్ళీ ఇప్పట్లో బయటకి రాలేం. మళ్ళి మళ్ళీ రాయాలి ఈ కబురులు :)

స్క్రాప్

2011-01-18T05:34:00.000-08:00

’దేని మీదా శ్రద్ద లేదా! ఎక్కడా నిలకడ లేదా! అన్నీ లైట్ తీస్కో అంటే అంటావేం! కీర్తీ పేరూ గొప్పా ఆహా ఓహో వద్దేవద్దా ! ’ ఆత్మా సీతా ఆపకుండా అరచీ కేకలేసి అలసి సొలసి చీ పో నీ....! అని ఊరుకుని కొద్ది రోజులు ముసుగేస్తుంది అలిగి! సరెలే కనీసం శ్రద్ద భయం భక్తీ ఉన్నట్టు నటించు. మనసులో ఉన్నదున్నట్టు మాట్లాడకు అదరికీ ఇరిటేషన్ బీపీలు పెంచితే నీకేం వస్తుంది పాపం తప్పించి? బ్రతిమిలాడీ చెబుతుంది ముసుగుతీసి మళ్ళీ :)
’సరే లే నేనెంత గౌరవిస్తున్నాను అందరినీ .. . నువ్వేం ఫీల్ కాకు నేనెప్పుడన్నా ఎవ్వరినన్నా నొప్పించానా నిజం చెప్పి! ’ నా మాటలు విననట్టు ఊరుకుంటుంది కాసేపు.   సరె పోనీ అందరి సంగతి పోనీ నీ సంగతి చూస్కో అంత చులకనేమిటీ నీకు అన్నింటి మీదా! అంత నిర్లక్ష్యం ఏమిటి అన్నింటి మీదా అందరి మీదా!
చులకనా ! అదీ మరీ పెద్దపదం.. ఈ ఆత్మా సీత మరీనూ!   ఎవరి వేషం వాళ్ళు కడుతున్నారు. డ్రామా చూసి సరే కానీ లే. అనుకుంటా అదీ చులకనంటే ఎలాగ! చిన్నప్పుడు స్కూల్లో నీతులు చెప్పే టీచర్ ని గౌరవించలేదా ఏమిటి?
ఆయన ఆ టీచర్ వేషం తీసాక ఎంత ఆహా ఓహో... ..నో... తెలిసీ కనిపించి నప్పుడల్లా నమస్తే   చెప్పలేదా ఏమిటీ?
పోనీలే చిట్టా విప్పకు. కాస్త పనికొచ్చే పనులుంటే చూడు. నీ చిత్తం వచ్చినట్టు వుండద్దు మొదలెడుతుంది   బోధలు.
చిన్నప్పుడు ఓ పెద్దాయన అచ్చు ఇలాగే క్లాసులు పీకేవాడు :) కానీ తేడా ఏమిటంటే ఈ ఆత్మా సీత నీ సంగతి చూస్కో అని నస పెడితే ఆయన నీ సంగతి పక్కన పెట్టి పక్కవాడి సంగతి చూడూ (సంగతి చూడూ అంటే అంతు చూడూ అని కాదు) అని. సొంత లాభం కొంత మానుకో అంటూ భలే ఎమోషన్లో ఎన్నెన్నో బోధలు చేసేవాడు. మాటి మాటికీ దేశ సేవ ముఖ్యం అనేవాడు అదేదో మంచంలో బామ్మ ఐనట్టూ మనసేవ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఆ కొండల కావల వున్నట్టూ. ఆయన   దృష్టిలో చుట్టూ వున్నవాళ్ళందరూ స్వార్ధ పరులు దొంగలూనూ! వీళ్ళంతా కట్టకట్టుకుని కనిపించని ఇంకెవరికో సేవ చేయాలి! ఆ పెద్దమనిషికి పెద్ద శత్రువులు ఎవరంటే ఇరుగు పొరుగు, భార్య, తల్లీ తండ్రీ, పిల్లలు :) పక్కింటోడితో కొట్లాట ఎందుకంటే అమ్మో వాళ్ళ సంగతి నీకు తెలియదు స్నేహంగా వుంటే మోటర్ చెడిపోయినా గ్యాసు ఐపోయినా మనింటికే పరిగెత్తుకొచ్చే రకాలు అనే వాడా సంఘసంస్కర్త ! పెళ్ళంతో స్నేహం చేస్తే నెత్తినెక్కుతుంది. తల్లి తో చేస్తే నసపెడుతుంది. తండ్రి తో పచ్చగడ్డి భగ్గుమనేంత కయ్యం! పిల్లలు రాక్షసులూ వెదవలు ఒక్కరికీ డబ్బువిలువా తెలియక్కర్లే చనువిస్తే చెడిపోరూ ఎంత టార్చర్ పెడితే అంత బాగుపడిపోతారు అదీ ఆ సేవామూర్తి అమూల్యాభిప్రాయాలు, కానీ ఆయన దేశ సేవ గురించి మాత్రం శంక అక్కర్లేదు. పరమ దేశ భక్తుడు. ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే పేద్ద భారత మాత పటం. వరసగా పో్లీస్టేషన్లో మాదిరి గాంధీ సుభాష్ వైగైరాల పటాలు. దేశ భక్తి గీతాలు తప్పించి ఇంకేం పాడకూడదని   స్ట్రిక్టు రూలూ. పిల్లలు బొమ్మ లేసినా అవి గాంధీ వగైరాల బొమ్మలే వేయాలి సుమండీ దేశ భక్తీ ! చీ ఇందిరా గాంధీ అంతటి దాన్ని చేద్దామని చూస్తే ఈ వెదవది పెళ్ళి చేసుకుని పిల్లల ముడ్డి కడిగేట్టుంది. అని పాపం ఆయన కూతుర్ని కాల్చుకు తిని. నేను ఇందిరా గాంధీ కావడానికి నువ్వేవన్నా నెహ్రూవా? అని ఆ పిల్ల చేత అనిపించుకుని. మనసులో పళ్ళు కొరుకున్ని జీవితాంతం దాన్ని సాధించేయాలని కంకణం కట్టేసుకుని మరీ ఆ పూటకి నిద్రోయాడంట!
చిన్నప్పటి ఆ పెద్దాయనకి పూర్తి అపోజిట్ గా పెద్దయ్యాక ఓ గురువుగారు దొరికారు ఆయన ఫిలాసఫీ ఏంటంటే   నీ సంగతి నువ్వు ముందు చూస్కో .    నీ తల్లి ఒంటరి తనాన్ని గుర్తించు. నీ పిల్లల అవసరాన్ని తీర్చు. నీ భార్య ప్రేమరాహిత్యానికి గురవకుండా చూడు . నిలువెత్తు అభిప్రాయాలతో జీవితాన్ని కాల్చుకుని నిన్నూ కాల్చిన నీ తండ్రి అయోమయపు వృద్దాప్యాన్ని గమనించు. సేవ చేయి బదులేదీ ఆశించకుండా సేవ చేయి నీ కుటుంబానికి సేవ చేయి. ప్రేమించు కావలసినంత ప్రేమ ఆదరణా చూపించు నీలోని కరుణ నీ కుటుంబం పై కురిపించు.
అబ్బే ఇంట్లో వాళ్ళకి సేవ చేస్తే ఏమొస్తుందీ బూడిద! అంటారా? :)
ఈ గురువుగారితో తో అదే చిక్కు. సన్యాసిని అన్నట్టు ఉండేవాడు కానీ పెద్ద స్వార్ధ పరుడూ రౌడీ.   ఆయన గురించి మళ్ళీ ఎప్పుడన్నా గుర్తుకొస్తున్నాయి ప్రోగ్రాం పెట్టుకుని ఓ పేద్ద పోస్టు రాసుకుందాం.
”అవును గానీ ఇదంతా ఏమిటీ! దీనికో లేబులూ పైనో టైటులూ తగలెట్టు’    మళ్ళీ ఆత్మాసీత ...
మేథావులైతే అందంగా మ్యూసింగ్సో అని పెట్టుకుంటారు గానీ మనకెందుకోయ్ టైటిల్సూ లేబుల్సూ :)

ఈ రొజు నాది.....వంశీ లాగేసుకున్నాడు

2010-11-17T23:40:00.000-08:00

*(లాగేసుకోవడం = లాక్కోవటం* (లాగు +ఏసుకోవటం అనుకోకండే)

అన్నింటికి సెలవు ఇచ్చేసుకున్నాను. రోజు నాది. అచ్చంగా నా ఒక్కదానికే! తీరిగ్గా దొరికానని పలకరించడానికి వర్షం తనకు తొడుగా పొగమంచుని చలిని వెంటబెట్టుకుని మరీ వచ్చేసింది!
ఇంటి చుట్టూ కురిసే వర్షం డోంట్ డిస్ట్రబ్ బోర్డ్ లా నా ఏకాంతానికి కాపలా. చలికాలంలో ఈ తుఫాను వర్షం కాఫీలు, పుస్తకాలు సూపర్ జొడీ.

పుస్తకాల బీరువాలో పసలపుడి కథలు మళ్ళీ ఓ సారి మా పసల పూడికి రాకూడదూ అని ఆహ్వానిస్తూ....

ఎందుకు మళ్ళీ చేయి ఆ పుస్తకం వైపె వెళుతుందంటే.....
ఏమో! ఏదో ప్రత్యేక లోకం లోకి వెళ్ళినట్టుంటుంది నాకు ఆ కథల్లోకి వెళితే. సహజమైన ఏ భెషజాల్లెని ఓ ప్రపంచం అది!

వంశీ సినిమా సినిమాల్లో ఎలా డిఫరెంటో, దాంట్లోని హీరోయిన్ ఎలా ప్రత్యేకమో, హీరో, మిగతా పాత్రలూ, సెట్టింగులు, ఊరు వాడ,. పాటలు డైలాగులు మిగతా సినిమాల కంటే ఎలా డిఫరెంటైనవో అలాగే వంశీ కథలు కూడా.

ఆయన అన్ని కథల్లో ప్రతి పాత్రకీ ఓ గాధుంటాది. ప్రత్యేక లక్షణాలు అలవాట్లు కళ్ళకు కట్టినట్టు వర్ణింపబడతాయి. పడవ నడిపే వాడైనా, ఊరిపెద్ద ఐనా, కూలైనా, కళాకారుడైనా, మాట్లవాడైనా సోమరిగా ఉన్న జూదరైనా, దొంగైనా, దొరైనా అంతా మనకి తెలిన వాళ్ళే, అంతా మనవాళ్ళేననిపిస్తుంది. ఆ మనుషులు మన మనసుకి దగ్గరగా, వాళ్ళ యవ్వారమంతా ఎంతో సహజంగా!

పాత్రలు మాటాడవు మనసువిప్పి చూపెడతాయి. హీరో గురించిన వర్ణన ఎలాగుంటుందో అంతే సహజంగా విలన్ గురించీ. పాత్రల మధ్యనే యుద్దం. చూడబోతే విలన్ తో ఈయనకేమీ సొంతపేచీ్లు ఉండవు. ముఖ్యంగా పరిసరాలు వాటి వర్ణనా నేను ఆ చోటంతా తిరిసి వచ్చినట్టు ఓ ఫీలింగ్

అన్నీ ప్లెస్సులేనా...! నా కైతే కొన్ని మైనస్సులూ కనిపిస్తాయి. కథ చక్కగా సాగుతుంటూ ఉంటుంది ఆత్రంగా చదువుతూ ఉంటాం. మధ్యలో కొస్తుంది చూడు తిండి గురించిన వర్ణనలు కథ మానాన దాన్ని వదిలేసి ఎంచక్కా తాపీగా వంటల గురించి పేజీలకు పేజీలు . ముఖ్యంగా వార పత్రిక సీరియల్స్ లొ చదువుతున్నప్పుడు ఇది చాలా ఇబ్బంది పెడుతుంది నన్ను. పత్రికలో ఆ వారానికి వచ్చే బాగం ఉండేదే మూడో నాలుగో పేజీలు అయ్యో కథ ఏవైయ్యిందో అన్న ఆత్రుత చదివే వాళ్ళది. మద్యలో సాగదీసే ఆ వర్ణనలు అదే విసుగు.

ఇంకోటి అనవసరపు రొమాన్స్ . అసలు ఈయన కథల్లో తిండీ, రొమాన్స్ అవసరమైన దానికంటే ఎక్కువే ననిపిస్తుంది.

సరెలే ఇదంతా పక్కన పెట్టి. “మా పసలపూడి” కొద్దాం.

మా పసలపూడి కథలు. పుస్తకం చూడగానే హబ్బో పెద్దది అనిపిస్తుంది. (నేను సీరియల్ గా వస్తున్నప్పుడు గనుక చదివుండకపోయుంటే అబ్బో పెద్దగా ఉంది ఇప్పుడే చదువుతాంలేబ్బా అన్కునుండేదాన్నే) పుస్తకం పెద్దదైనా అందులో కథలు చిన్న చిన్నవే గబ గబా చదివిస్తాయి

అసలిది కథల పుస్తకం మాత్రమేనా బొమ్మల పుస్తకంకూడా. రంగురంగుల బాపు బొమ్మలు పుస్తకానికే అసలు అందం. బాపూ బొమ్మల అబిమానులకు ఇది టూ ఇన్ వన్ అన్నమాట.

అసలే వంశీ కళ్ళకు కట్టినట్టు ఆ కథలోకి తీసుకెళుతూ బొమ్మగీసినట్టు రాస్తారు. దానికి తోడు బాపూ గీసిన బొమ్మలు.. యామ్ యామ్ అన్నమాట.

గోదావరి జిల్లా నేపధ్యంలో పసలపూడిని కేంద్రంగా చేసుకుని సాగే కథలు ఇవి. కథలనుకుంటే కథలు మొత్తం ఏకంగా ఒకే కథ అనుకుంటే అదీనూ! మొత్తం అరవైఏళ్ళ కథ.

ఇప్పటి పెద్ద వయసు వాళ్ళు ఆ కథల్లో తమ గతకాలం చూసుకుంటే, ఈ తరం వాళ్ళకి కథల్లోని సాంప్రదాయక గ్రామీణ జీవితాలు ఆ కాలాన్ని పరిచయం చేస్తున్న చరిత్రలా అనిపిస్తాయి.

కథల్లో ఉన్నదేమిటి అంటే .. మనిషితనం, విలువలు. నిష్కలంకమైన హృదయాలు. అమాయకత్వం, అనుబంధాలు, నమ్మకాలు, బలహీనతలు, విషాదం ఇలా చెపుతూ పోతే మనిషిజీవితంలో ఉన్నదంతా... ముఖ్యంగా మానవ సంబంధాలు.

ఆశ, వ్యగ్యం, హాస్యం, వైరాగ్యం, విషాదం ఒకో రుచి చూపిస్తూ ఒక్కో కథా సాగుతుంది.

మామూలుగా సాదా సీదాగా కనిపించే జీవితంలోంచి ఏదో ప్రత్యేకతని తెచ్చి మనముందుంచుతాయి కొన్ని కథలు. అసలు పట్టించుకోవలసిన అవసరమే లేదనుకునే విషయాన్ని తెచ్చి కథగా మార్చి ఊరించి చెప్పి ఇంతుందా అనిపించేలా విస్మయ పరుస్తాడు కొన్ని సార్లు. ఒకోసారి హాయిగా సాగే కథని విషాదాంతం చేస్తాడు. వర్ణించీ ఊరించీ చివరకలా ఏడిపించి.. నిజంగా ఎదురుగా ఉంటే కొట్టాలన్నంతగా .. కర్కషంగా ముగిస్తాడు. ఆ శాడిజం దేముడి దగ్గర నేర్చుకున్నాడేమో.

మనసున్న మనుషుల్ని, మహానుభావులనీ మన కళ్ళముందు నిలుపుతాడు వాళ్ళకో దడం పెట్టుకుంటాం మనం మనసులోనే. ఇక్కడ మనిషిలొని బలహీనతలనీ అంతే లైట్గా తీసుకుంటాం. ఇంతేగదా జీవితం అనే వైరాగ్యం పొందుతాం మరొకసారి!

సరె.............కథల గురించి మొదలెట్టానంటే ఇంకోరోజు నేను సెలవు పుచ్చుకోవలసిందే....

ఇంతకీ అసలు ఇసయం ఏంటంటేనండి. నాకు నేను పుచ్చుకున్న సెలవు రోజుని ఇంకేం చేయకుండా ఈ వంశీ లాగేసుకున్నాడండీ బాబూ :(

ఆయ్ అదండీ........

మరి శెలవండీ

ఆయన స్టైల్లో చెప్పాలంటే .. దిగడతానండి!

ఐతే

2010-11-10T03:36:00.000-08:00

"హబ్బ... ఎంతబావుందో ఇక్కడ! ఎంచక్కా వాకింగు చేసుకోవచ్చు." అసలిన్నాళ్ళూ ఈ వైపురానందుకు మనసులో ఓవైపు కుములుతూ, ఇప్పుడు ఇంతమంచి చోటుని కనుగొన్న    ఆనందంలో తన చేతిని గిల్లేస్తూ సంతోషంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతూ...

"ఉస్, అబ్బా చెయ్యొదులు"

నా మాటలు విననట్టు నటెంచేస్తే మనం ఊర్కుంటామేమిటి. చెయ్యి వదిలి మళ్ళీ మళ్ళీ అదే డైలాగు రిపీటు చేసెయ్యమూ
"వాకింగు వాకింగు రోజూ ఇక్కడికి వచ్చి చేసేద్దాం, ఏం?"

"సరే చేద్దూగానిలే"

"చేద్దూగాని ఏంటీ చేస్తున్నాం ఇద్దరం కలిసి కబుర్లాడుకుంటూ హాయిగా వాకింగ్ చేద్దాం."
"చూద్దాంలే"

//ఈ చూద్దాంలే ని ఎవరు కనిపెట్టారోగాని....ఆన్ని...... #౨$‌&@//

"నానీ మీ డాడీ చేద్దాంలే అంటున్నారు. రేప్పటినుండి సాయంత్రం అవగానే అందరం ఇక్కడికి వచ్చేద్దాం . అలా చూడు ఆ గ్రౌండులో చిన్న పిల్లలు భలేగా ఆడుకుంటున్నారు   నువ్వూ ఆడచ్చు. తొందర తొందరగా పొడవైపోవాలని అంటావుగా . ఎంత ఆడితే అంత పొడవు."

"అమ్మా మరి మజిల్స్ కూడా"

"ఊ ఊ బోల్డు బలం కూడా వచ్చేస్తుంది. మేం ఇద్దరం వాకింగ్ చేస్తాం నువ్వు ఇంటికెడదాం అంటూ గోలచేయకుండా చక్కగా ఆడుకోవాలి సరేనా."
సాయంకాలపు నీరెండలో మిల మిలా మెరుస్తున్న మట్టిలో హాయిగా ఆడుతున్న పిల్లలు. ఆ పేద్ద మైదానం చుట్టూ నాలుగు వైపులా విశాలమైన నల్లటి తారు రోడ్డు. రోడ్డుకి రెండువైపులా చెట్లు పైన ఆకాశం కనిపించకుండా అల్లుకున్న వాటి కొమ్మలు.    అలాంటి చోటుతో ప్రేమలో పడకుండా ఎలా ఉండటం!

"అలా చూడండి ఆ కపుల్ ఎంచక్కా కబుర్లాడుకుంటు నడుస్తున్నారు....." (సాధింపు) మొదలెట్టాను. ఎలాగైనా సరె అనిపించేయాలి.
అదిగో తాతయ్యల గుంపు కులాసాగా కాసేపు నడచి ఆ ఆడిటోరియం మెట్లపై లోకాభిరామాయం చెప్పుకుంటున్నారు.   బుజ్జి బుజ్జి పిల్లలు రోడ్డుకడ్డంగా సైకిల్ తొక్కడం ప్రాక్టీసు చేస్తున్నారు. అమ్మాయిలూ ఆంటీలూ ఒక్కరోజు లోనే జీరో సైజు సాధించేయాలన్నంత కసితో నడుస్తున్నారు. యువకులు హేప్పీగా గ్రౌండు పక్కన మెట్లపై గుంపులుగా చేరి కబుర్లు చెప్పేసుకుంటున్నారు.

ఇంటికి వచ్చేదారిలో...
నడక - నలభై లాభాలు అంటూ...

చెప్పేవన్నీ తనకి ఈ చెవిలోంచి ఆచెవిలోకి అటునుండి బయటకు వెళుతూనే వున్నాయ్.

ఫ్చ్.. ఒక్కదాన్నే వెళ్ళనా!

ఒక్కదాన్నీ నోరు మూసుకుని నడవాలంటే ఎంతకష్టం!
ఇంట్లో అందరం కలిసి గడిపే సాయంకాలం వీళ్ళని మిస్సవుతూ ఒక్కదాన్నీ...!

ఐడియా..! (ఉపాయం తెలియనోన్ని ఊళ్ళోనుంచి వెళ్ళగొట్టాలి అంటుండేది మా అమ్మమ్మ:)
మాధవన్   దూరంగా రొడ్డుపక్కన ....
అవును మాధవన్
హోర్డింగు పై ఫోజిచ్చి.

"అదిగో మాధవన్. మీరు గనక బరువు తగ్గి స్లిమ్ము ఐతే అచ్చు మాధవన్ లాగే ఉంటారు."

"డాడీ వెళుతుంటే మాధవన్ మాధవన్ అంటారా అందరూ!" మా వాడి అమాయకపు తెలివైన ప్రశ్న.
ఆయన మొహం ముసి ముసి నవ్వులతో వెలిగింది.
హమ్మయ్య.
ఓ పనైపొయింది బాబూ

"అమ్మా మరి నాకక్కడ బోర్. రెండు గెమ్స్   డౌన్లోడ్ చేస్కోనివ్వాలి. అక్కడ కూర్చుని ఆడుకుంటా."

టైం చూసి మరీ నెగ్గించుకుంటావుగా సరె కానివ్వు.

**

"నిన్న అంత మంది ఉన్నారు. ఈ రోజు ఎవరూ లేరే!"

"ఆరు దాటిందిగా ఇళ్ళకెళ్ళిపోయుంటారు"

చీ మెకానికల్ మనుషులు. అసలు సాయంసమయం బావుండేదే ఇప్పుడు ఆరింటి నుండి ఏడున్నర వరకు నడవచ్చు. చల్లగా హాయిగా ఎంతబావుంటుంది.
నడక మొదలైంది ఇద్దరం హాయిగా కబుర్లాడుకుంటూ ఆకాశానికి పందిరేసినట్టున్న పచ్చటి ఆ కొమ్మల కింద చల్లగాలికి...... ఓహో చెపితే తెలుస్తుందా ఆ ఆనందంఏంటో.

వాళ్ళ నడక ముగిస్తూ ఒకరిద్దరు మా వైపు ఓ మాదిరిగా చూస్తూ హడావిడిగా పరుగులెత్తుతూ వాళ్ళ వాహనాల వైపు వెళ్ళిపోయారు. చెట్ల కింద రోడ్డు అంతా ఎందుకో ఒక్కసారిగా నిర్మానుష్యం గా మారింది. గ్రౌండులోని ఆడిటోరియం మెట్లమీద మాత్రం ఉన్నారు కొందరు.
అబ్బా ఏమిటి. అందరూ ఏదో టైం పెట్టుకున్నట్టు వెళ్ళిపోయారు. ఏం జనాల టేస్టు నిన్న చూస్తే ఎండపూట ఉక్కపోతలో తెగ నడుస్తున్నారు. చక్కగా చల్లటి వేళ ఒక్కరూ లేరు.

ఎప్పటిలాగానే నేను మాట్లాడుతున్నాను తను వింటున్నారు.
" గ్రౌండు చుట్టు ఒక రౌండ్ వేస్తే ఒక కిలోమీటర్ కదా. మనం ఈ రోజుకి రెండు రౌండ్స్ నడుద్దాం."

వర్షం పడుతున్నట్టుందే!

టప్ టప్ మంటూ ఏవో పడుతున్నాయ్.
అవి ఏంటో బుర్రకి అర్ధం అయ్యేలోగానే..
నెత్తి మీదా, బట్టలమీదా తెల్ల తెల్లగా....
ఓహ్ ..
ఇంకేం మాటల్లేవు

పరిగెత్తుకుంటూ పార్కింగు కేసి తను. పిల్లాడి కోసం ఆ పక్కనే ఉన్న మెట్లవైపు నేను.

ముందు రోజే గమనించాను రోడ్డునిండా దట్టంగా తెల్లగా ఉన్న ముగ్గుల్ని. ఏమోలే చెట్లన్నాక పక్షులు ఉండవా   పక్షులన్నాకా రెట్టలు వేయావా అనుకున్నా గానీ :(

"అమ్మా అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నామా. రేపు త్వరగా వద్దాం".

"సరెలే నీ పిచ్చి గేమ్స్ ఇక్కడా మొదలెట్టేసావ్. కళ్ళు చూడు. అందుకే ఆ కళ్ళజోడు వచ్చింది. ముందు నువ్వా పిచ్చి పీసీ గేములు మాను."

ఐతే....
ఐతే ఏంటీ ఐతే..
అంతే ఈ ఎపిసోడు.

మా తోట -2

2010-08-28T10:16:00.000-07:00

మా తోట చిత్రాలు మా అబ్బాయి తీసినవి

మక్క జొన్నpaSugrasam

చక్కగా ఏపుగా మొలకెత్తన మడి అనిపిస్తోంది కదూ! లూసర్న్ వేయిస్తే అంతా అలా కలుపు వచ్చేసింది. మేనేజర్ ఏమంటాడంటే పక్క వాళ్ళ తోటలో ఉన్న కోళ్ళఫాంలోని ఈగలు వచ్చి ఈ లూసర్న్ మొక్కలని తినేశాయిట :-)

గోంగూర

పూదీనా మడి

మా తోట

2010-07-22T08:04:00.000-07:00

కొన్నాళ్ళ క్రితం. అంటే.. కొన్ని చాన్నాళ్ళ క్రితం అన్నమాట. చుట్టలు చుట్టుకుంటూకుంచెం త్వరగానే ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోకి వెళ్ళిపోవచ్చు. ( పుగాకు చుట్టలు కాదు సినిమాల్లోలా ఫ్లాషు బ్యాకు చుట్లు/ వలయాలు)
ఓ రోజు మా వారు ఫోన్ చేసి 'చిన్నూ రెడీగా ఉండు బయటకెడుతున్నాం, నేనో అరగంటలో వచ్చేస్తాను' అన్నారు ఆ అరగంట చుట్టుపక్కల తన ఫ్రెండ్స్ ఇండ్లల్లో (ఆటకి వెళ్ళిన) మా వాడిని వెతికి ఇంటికి తీసుకువచ్చే సరికే అయ్యింది. ఈయన వచ్చీరావడంతోనే "పదా పదా వెళదాం ఇలాగే రండీ." అంటూ.. "సరే సరే ఎక్కడికీ ఎక్కడికీ ముందది చెప్పండి." అంటూ నేను. (ఎక్కడికో తెలిస్తే అక్కడికి తగ్గట్టు ముస్తాబై వెళ్ళాలి కదా :p )
"నీకు తోటలు చెట్లూ చేమలు పొలాలు చేన్లూ అంటే పిచ్చి కదా. ( ) అదే అదే పిచ్చిప్రేమ కదా.. ఓ తోట వుంది నీకు నచ్చిందంటే అది మనదే."
"భలే! కానీ ఇప్పుడా మనం వెళ్ళేసరికే చీకటి పడిపోతుందేమో అక్కడేం చూస్తాం."
"ఎంతా అరగంటలో అక్కడుంటాం" ఆయన నోట్లోంచి వస్తున్న మాటలు పూర్తవకుండానే ఓ వాటర్ బాటిల్ బ్యాగులో పడేసుకుని చెప్పులేసుకుని సిద్దం అయిపోయ్యాం ఉన్నఫలంగా.

{ఇక్కడో పి.వే. ;- మేం ఇప్పటి వరకు ఏది చేసినా, ఏది చూసినా, ఎక్కడికి వెళ్ళినా చీకటి పడిపోయే వుంటది :( మా హీరోగారు హడావిడిగా ఆలస్యంగా పదా పదా అంటూ వస్తారు. హూ అర్ధరాత్రి స్వాతంత్ర్యం పొందినవాళ్ళం కదా, అదే పరంపరలో మా పనులు}
"మనకి దగ్గర. ఎప్పుడుకావాలన్నా వెళ్ళొచ్చు... అంటూ మొదలెడుతూ ఆ పొలమూ తోటా విశేషాలు, సంగతులూ చెప్తూ ఊరిస్తున్నారు. వింటూ కలల్లోకి వెళ్ళిపోయాను నలుపూ తెలుపులో సావిత్రి ఎంటీయార్ లా పొలం పనుల్లో నేనూ మావారు. వెనకే ఓ బుల్లి రైతు గెటప్పులో మా చిన్నోడు . మనసు తెరపై వరసగా దృశ్యాలు మారుతున్నాయి . పొలం గట్లపై క్రిష్ణా శ్రీదేవి లా (డ్యూయెట్) కబుర్లు చెప్పుకుంటూ. నాగేశ్వర్రావ్ వాణిశ్రీలా...

అలా నా గోలలో నేనున్నా నా సుపుత్రిడి ప్రశ్నలూ ఈయన సమాధానాలు ఓపక్క విపిస్తునే వున్నాయి.
"డాడీ నాకు తోటలో బోరు కొట్టకుండా ఎదన్నా పెంచుకోనా"
"ఓయస్స్ నాన్నా, ఓయస్స్."
"చిక్స్ పెంచుకుంటా, ఎంచక్కా వాటితో ఆడుకోవచ్చు."
"ఓకే, ఓకే"
"మేక పిల్లను పెంచుకుంటా డాడీ, కార్టూన్ లో ఆమెవెంటే మేకపిల్ల వెళుతూ వుంటది గెంతుతూ భలే బావుంటది. నేను పెంచింది నా వెనకే అలాగే వస్తుంది."
"రైట్, పెంచేద్దాం."
కుందేళ్ళూ, బాతులు, నెమళ్ళు, పక్షులు అంటున్నాడు. కాసేపు వాటికేం పేర్లు పెడతాడో చెప్పాడు. అన్నింటికీ వాళ్ళ నాన్న రైటో రైటో.
"డాడీ గుర్రం పెంచుకుందాం. నేను పొలంలో తిరగడానికి కావాలి కదా."
వాళ్ళ నాన్న తల ఆడించడం ఏమాత్రం తగ్గించకుండా అలాగే అలాగే అన్న ఫోజులోనే వున్నారు వరాలిచ్చే దేవుడిలా.
హమ్మో నేనింక నా ఊహల్లోంచి బయటపడి విషయాన్ని నా చేతుల్లోకి తీసుకోకపోతే నా సుపుత్రుడు ఏనుగు, ఒంటే కూడా పెంచుతానంటాడు :(
(వాడికి ఏదైనా నో చెప్పినా ఊరుకుంటాడుగానీ సరే అన్నతరువాత దాన్ని వద్దంటే :(
నా మనసులోని అందమైన సినిమాకి తెరవేసి వాడిని మెల్లిగా వేరే కబుర్లలోకి మళ్ళించడం మొదలెట్టాను. మా వారు చిద్విలాసంగా డ్రైవింగ్ మునిగి పోయారు. కారు సిటీ దాటింది.

*********** కట్ .. చేస్తే .. *************

సావిత్రీ, ఎంటీయార్, పొలం పాటలు దృశ్యాలైతే లేవుగానీ...

జీవితంలో వున్న ఆనందాలకు మరొక్కటి జతకూడింది :)

ఇంకా.... రోజూ ఇంటికి వచ్చే తోటలోని కాయగూరలు, పండ్లూ,పూలు, పాలు. అప్పుడప్పుడు ఆకుపచ్చని వారాంతాలు. ఇంకా ఇంకా...

తోటలోని కొన్ని చిత్రాలు

ఆ జ్ఞాపకాలు ఇకలేవు!

2010-07-01T15:07:00.000-07:00

హైవేనుండి ఊళ్ళోకి వెళ్ళే రోడ్డు దారి పట్టింది కారు. ఏదో తెలియని ఉత్సాహంతో మనసు మరింత చిందులేస్తోంది.
"అప్పట్లో ఈ గుడిని చూస్తే భయమేసేది. ఇప్పుడేంటో ఇలాగైపోయింది." రోడ్డు పక్కనే ఉన్న గూడులాంటి గ్రామదేవత గుడిని చూపిస్తూ చెపుతోంది అమ్మ. "ఓసారి ఇదిగో ఈ చింతచెట్ల కిందగా బండిలో వస్తోంటే నువ్వు చింతకాయకోసం కొమ్మలు పట్టేసుకున్నావు, బండి వెళ్ళిపోతూనే వుంది నువ్వేమో ఏడుస్తూ కొమ్మని అలాగే పట్టుకువ్రేలాడుతూ ఉండిపోయావు." ఎప్పటివో గుర్తుతెచ్చుకుంటో అమ్మ.
ఈ చెట్టేనా.., ఉహూ కాదు దీనికంత పొడవు కొమ్మలు లేవు అదిగో అదేమో, ఓ చిన్ని బుజ్జిపాపను ఆ చెట్టుకొమ్మకి ఊహించుకుంటూ నేను.
మసకగా గుర్తున్న ఆ ఊరి జ్ఞాపకాలు నన్ను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ఊహతెలియని వయసులోనివి నాకు ఇంకా ఎలా గుర్తున్నాయి అది అమ్మకే కాదు నాకూ ఆశ్చర్యమే!

కారు మెల్లిగా ఊళ్ళోకి ప్రవేశించింది. నా స్మృతిలో విశాలంగా ఉన్న రోడ్డు చిన్నగా ఇరుకుగా! "అయ్యో ఊరేంటి ఇలా మారింది" ఆశ్చర్యమో మరింకేదో అమ్మ గొంతులో. "చూడు వీధికి ఎదురుగా ఉన్న ఆఇల్లు ఆరోజుల్లో ఎత్తుగా ఊరంతటికీ అందంగా అనిపించేది, అదే కాదు ఇండ్లన్నీ చిన్నగా కుచించుకు పోయినట్టు అదోలా ఐపోయాయి!" నమ్మలేనట్టుగా చూస్తూ అంటోంది. అందరూ ఇండ్లలో తలుపులు బిగించుకుని టీవీ లో మునిగారేమో వీధుల్లో ఒక్కరూ లేరు.

గతుకులరోడ్డు పై డ్రైవింగులో మా వారు నా మాటలు వింటూ ఊరిని చూసే పరిస్థితిలో లేరు.
సీరియస్ గా, తనకేమీ పట్టనట్టుగా నాన్న. ఆయకిష్టంలేదు తప్పనిసరై వచ్చాడు. ఆయన్ని అనవసరంగా బలవంతపెట్టి తీసుకొచ్చానా అనే గిల్టీ నాలో ఓసారి తొంగిచూసి లోనకెళ్ళింది.

ఊరి మధ్య ఎత్తుగా ఆంజనేయస్వామి గుడి వుండాలి. ఎత్తైన మిద్దెలా రాళ్ళను పేర్చిన కట్టడం పైన స్థలంలో చుట్టూ చిన్న పిట్టగోడ మధ్యలో ఆరు బయటే నిలువెత్తు ఆంజనేయస్వామి విగ్రహం ఊరంతటినీ చూస్తున్నట్టుగా ఉండేది. వెతుక్కుంటూ చూస్తున్నా దాన్ని దాటివెళ్ళినా గుర్తుపట్టలేకపోయాను. ఓ రాళ్ళకుప్పని అదేనేమో నన్న అనుమానంతో తిరిగి తిరిగి చూస్తూ అదేనని నిర్ధారించుకొన్నా.
నగరాల్లో ఎత్తైన భవనాలు, విశాలమైన రోడ్లకి అలవాటైన నా కళ్ళకి ఇవన్నీ చిన్న చిన్ని మట్టి బొమ్మల్లా ఉన్నాయేమో :(

ఇంటిదాకా వచ్చేసాం.ఆ చిన్నరోడ్డుపైనే ఓ పెద్ద చెట్టుకింద కారు ఆపుకుని దిగి పరిసరాల పరిశీలనలో మునిగిపోయాను. ఇంటికెదురుగా ఎత్తైన ప్రహారీ లోన పెద్ద వృక్షాల మధ్య హుందాగా నిలుచుని ఉన్న బడి భవంతి దానికీ ఇంటికి మధ్య పేద్ద (చిన్నపిల్లలకు అలా అనిపించేదేమో) రోడ్డు అదీ నా జ్ఞాపకం. కానీ అక్కడలాలేదు :( ఇంటికెదురుగా చిన్న రోడ్డు కావల వెలిసిపోయిన శిధిలమైన ఓ చిన్న బడి!

అయోమయంలోంచి తేరుకుంటూ అమ్మ వెనక ఇంటిగేటు వైపు అడుగులేసాను. ఇంట్లోని వస్తువులతో సహా బంధువులకి ఒప్పజెప్పిన ఇల్లు. మరో రెండుమూడు చేతులుమారి ఇప్పుడెవరో ఉంటున్నారు. కృంగిపోయిన ఆ ఇల్లు ఉహూ అదికాదు నా జ్ఞాపకం :(
ఒప్పుడు ఆ ఆవరణలో అపరిశుభ్రంగా పశువులు,శిధిలావస్థలో ప్రహారీగోడ. లోనకెల్లకుండానే వచ్చేసి రొడెంటా నడుస్తూ ముందుకెళ్ళాను.

కారు పక్కనే కదలకుండా నాన్న. ఒకప్పుడు ఆ ఊరివాళ్ళైన తన స్నేహితులకి(ఇప్పుడెవరూ లేరు ఆ వూళ్ళో) ఫోన్ చేస్తూ. మీరొస్తామని చెపితే వచ్చేవాళ్ళం అన్నారట. 'పెద్ద చదువులు అందరినీ వూరికి దూరంగా పట్టుకెళ్ళిపోయాయి. ఊళ్ళో ఎవరుంటారు మన పిచ్చిగాని.' అక్కడే మిగిలి వున్న వాళ్ళలో కళ్ళలో 'ఏదో ఇంకేదీ చేతగాక ఇక్కడే పడివున్నాం' అన్న విసుగు.

కాసేపు ఫోన్ మాట్లాడుతూ, కాసేపు ఊరికే తనకేం పట్టనట్టు బడి వైపు చూస్తూ అక్కడే వుండిపోయాడు నాన్న. 'అబ్బ ఎంత అదృష్టవంతుడు. పుట్టి పెరిగిన సొంత వూరిని ఎన్నో ఏళ్ళతరువాత చూసినా ఏ అనుభూతీ, ఆరాటమూ లేకుండా!' స్థితప్రజ్ఞుడు!
అనవసరంగా బలవంతపెట్టి తీసుకొచ్చానేమో, ఉహూ అనుభూతి అంటూ లేని మనిషెవరుంటారు. ఏమో..!

కాస్త ముందుకెళితే అక్కడ గచ్చుతో కూడిన పునాదులు ఉండాలి అది నాన్న వాళ్ళదే పూర్వీకులది అది పడిపోయాక ఇటుపక్కగా ఇంకోఇల్లు కట్టించారట. అల్లిబిల్లిగా అల్లుకున్న చెట్లలో ఆసక్తిగా చూస్తూ మా వారితో ఆ సంగతులు చెపుతూ నేను. పక్కనే పెద్ద బావి ఒకేసారి నలుగు తోడుకునేవిధంగా నాల్గువైపులా గిలకలతో. అది మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది ఊరికి నీళ్ళందిస్తూ.
చేనంతా ఎవరెవరో ఆక్రమించుకుని ఇండ్లు కట్టుకున్నారు. దానికావల వాగు. అన్నయ్యతో కలిసి వాగులో చేపలు పట్టే వాళ్ళని గమనిస్తూ ప్రశ్నలేస్తూ ఒంటిమీద సృహలేకుండా రోజంతా తిరిగి బాబాయితో చేతిలో తిన్న ఆ దెబ్బలు ఇంకా గుర్తున్నాయి ఏమిటో నాకు!
వాగు దాటి కాళ్ళు నెప్పెట్టేంత దూరం నడిస్తే నాన్న వాళ్ళ తోట. పెద్దబావి దాని పంపులోంచి వేగంగా ఎగిరిదూకే పాలనురుగులాంటి నీళ్ళూ అవి పారే కాలువ వాటిల్లో నా ఆటలు. కాలువ నిళ్ళ అడుగున మెరిసే సన్నటి ఇసక గుండ్రని నున్నని రాళ్ళూ..
బావికి ఓపక్క పచ్చటి పొలం, ఇంకోవేపు మామిడి తోట దాంట్లో తాతమ్మ, తాతయ్య సమాధులు. ఇంకోపక్క కాయగూరల మడులు.. నా జ్ఞాపకాలు.
ఇప్పుడూ అలాగే వుందో లేదో.
"అక్కడికి వెళ్దామా?"
అడిగాను వాగుకీవల నిలుచుని కనిపించనంత దూరంలో వున్న ఆ తోటకోసం చూస్తూ.
"వద్దులే గుళ్ళో దర్శనం చేసుకుని వెళ్ళిపోదాం." వాగులో కాళ్ళు కడుకుని పక్కనే వున్న కొండ మెట్లవైపు వెళ్ళింది అమ్మ. వాగునానుకుని కొండ దానిపై శ్రీనివాసుడి కోవెల. ఆ మెట్లు చాలా ఎత్తుగా నిట్టనిలువుగా వున్నట్టుగా వుంటాయి. ఈ నిరుత్సాహంలో ఆ మెట్లు ఎక్కలేనంతగా నీరసించాను.

వాగుకి కొండకి మధ్య కాలిబాట ఆ వైపుగా వెళితే ఇంకోపొలం ఒకప్పుడు బంగారంలా పండే వరిpolaM, ఇప్పుడంతా పత్తి వేశారు. ఈ పొలం ఎంతబావుండేది. పక్కనే పంట నూర్పిళ్ళకోసం సహజసిద్దమైన బల్లపరుపుగా పరుచుకున్న కొండరాయి. అలసిపోతే విశ్రాంతికి పెద్ద వేపచెట్టు. పైగా ఇంటికి పక్కనే. ఇప్పుడా పొలం ఎవరిదో!

నా జ్ఞాపకాలేవీ అక్కడున్న వాటితో సరిపోలలేదు. ఆ ఊరంటే ఇప్పుడింక ఇవే గుర్తొస్తాయి. ఏదో అనుకుని వెళ్ళి ఆ పాత బంగారు జ్ఞాపకాలను పోగొట్టుకున్నాను.

ఊరడించే నా మనసు మాటలు వింటూ బయలుదేరాను, లేదు లేదు అనుభూతులు ఎన్నటికీ వదిలిపోవు కదూ తిరిగి అలాంటి సన్నివేశాలు నాజీవితంలో ఉంటాయి రూపం మార్చుకుని. జీవితంలో వ్యక్తులు మారతారు ప్రేమమారదు. దారులు పరిసరాలు,ప్రదేశాలు మారతాయి అనుభూతులూ స్పందనలూ మారవు.
మన కోసం మన జ్ఞాపకాలని ఊరువాడా ఏరు ని ఎవరో అట్టేపెట్టుకు కూర్చోవాలని అనుకోవడం అత్యాశ కదూ!

మళ్ళీ..

2010-07-01T14:40:00.000-07:00

నేనేమీ కొత్తగా రాయకపోయినా అడపా దడపా కామెంట్లతో పరకరిస్తూనే వున్నారు మిత్రులు. తట్టిలేపిన వారందరికీ దన్యవాదాలు.

రాయండి, ఎందుకని మానేసారు అంటూ అడిగారు ఓ ప్రెండ్. మిగతా సాకులన్నీ పక్కన పెడితే,
నిజంగా చెప్పాలంటే... రాయడానికేమీ లేదండి నా అభిప్రాయాలు మారిపోతూ ఉన్నాయి. ఏదైనా రాయాలంటే చూసిందో విన్నదో లేదూ అనుభవమో దానికి మన అభిప్రాయాన్ని జోడించడమేగా! నమ్మకాలు అభిప్రాయాలు కాలాన్ని బట్టి మారుతున్నాయి. ఈ లెఖ్ఖన ఇప్పుడు నేనేదన్నా చెప్పానో అది నాకు ఇంకొన్నాళ్ళకు సరి అనిపించదేమో కదూ!

పోనీయండి అభిప్రాయాలు మారనివ్వండి మారుతున్న అభిప్రాయాలే ఓ రికార్డ్ గా ఉండనివ్వండి. సందేశాలేమీ ఇవ్వనప్పుడు, అవి భోధనలు కాదని అన్నప్పుడు ఇంక పేచీ ఏముంది. రాయండి. ఈ క్షణంలో మీకేం అనిపిస్తే అది. మరు క్షణం ఆ అభిప్రాయం మారనీగాక.

"అభిప్రాయాలు" ఒక రికార్డ్ గా. ఓహో ఇదేదో ఆలోచించాల్సిందే!
చూసింది విన్నది అనుభవించింది ఇంకొదరికి చూపించాలన్న తాపత్రమే, మనసులోనిది నలురిలోకి వెళ్ళాలన్న తపనే తప్పించి ఓ రచన ద్వారా సందేశాలో మరింకేదో చెప్పాలని లేదు. మరింక పేచీ లేనట్టే అనిపిస్తీంది, కానీ ..మరీ... ఊ ఇంక చాలు.

పరిమళం

2010-04-20T08:40:00.000-07:00

“పరిమళ గుర్తుందారా నీకు?” తీరిగ్గా కుర్చీలో కూర్చుంటూ అంది అమ్మ.

“పరిమాళా ఆంటీనా?” టక్కున అడిగాను ఆసక్తితో.

నా వైపు అదోలా చూసింది “బాగానే గుర్తుంచు కున్నావే్! నీ ఫేవరేట్ ఆంటీ కదూ!”

ఆ పేరుతో నాకు తెలిసిన వాళ్ళు ఒకే ఒక్కరు. పరిమళా ఆంటీ పేరు తలచుకోగానే గుర్తొచ్చేది ప్రసన్నంగా ఉండే ఆమె నవ్వు మొహం. ఎప్పుడు కరుణ కురిపించే ఆ చల్లని చూపులు. ఆమె దగ్గర ఏదో డివైన్ నెస్! దేవుడు ప్రత్యక్షమై ఏంకావాలని అడిగితే ‘పరిమళా ఆంటీ లాంటి అమ్మ కావాలి జన్మజన్మలకు’ అని అడగాలనిపించేంత అమ్మతనం ఆంటిలో.
కుటుంబానికి అర్ధం అనేది ఆంటీ వాళ్ళను చూసే నేర్చుకున్నాను. ఆదరణ, ఆప్యాయతా ఎదుటి మనిషికి ఎంత శక్తిని ఇస్తుందో స్వయంగా అనుభవించాను.

చేతిలోని టీవీ రిమోట్ పక్కన పడేస్తూ అమ్మ వైపు తిరిగాను ఆసక్తిగా.

“మొన్న షాపింగ్ వెళ్ళినప్పుడు కనిపించింది, ఇప్పుడు ఇక్కడే వుంటున్నారట. ఆమె భర్త పోయాడుట!”

“అంకుల్ పోయారా ఎప్పుడు? ఎలా?” ప్రశ్నించాను నమ్మలేనట్టుగా.

“ఎనమిదేళ్ళైందని చెప్పింది, యాక్సిడెంట్ లోనట ”

“శరత్, మల్లిక, సిద్దు ఏం చేస్తున్నారు? ఆంటీ ఎలా వుంది?” తికమకగా అడిగాను.

“ఏమోరా నేను పిల్లల గురించి అడగలేదు, రోడ్డుమీద పట్టుకుని ఏం మాట్లాడతాం! నాకు ఆటో వెయిటింగులో ఉంది. తనే గుర్తుపట్టి పలకరించింది, మనిషిలో చాలా మార్పు వచ్చింది, అశోక్ నగర్ రెండో వీధి లో అదేదో బ్యాంకు పేరు చెప్పింది దాని పక్కనే ఉంటున్నారట, ఎప్పుడన్నా తప్పక రండి అంది.”

నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళ గురించి ఇన్నేళ్ళ తరువాత, ఇలాంటి వార్త ! మనసంతా అదోలా ఐపోయింది, ఇంకేం అడిగినా అమ్మ దగ్గర సమాధానాలు ఉండవని తెలుసు. లేచి బయటకు నడచాను.

“ఆ రోజుల్లో తెగ తైతక్కలాడేది, మొగుడు పోయాక తెలిసుంటుంది జీవితపు విలువ.” వెనక నుండి అమ్మ మాటలు మనసుని చివుక్కు మనిపించాయి. ఎందుకు ఆమె మీద అంత కసి ! అప్రయత్నంగా వెనిక్కి తిరిగాను.

“హూ అవును, మీ కఠినత్వంతో ద్వేషం తో చెల్లిని పోగొట్టుకున్నాం, మనకి మాత్రం తెలుసా జీవితపు విలువ?” ఏనాడు పలకని విధంగా పరుషంగా పలికింది నా గొంతు.

నేనా మాటలు ఆంటానని అమ్మ ఏనాడూ ఊహించి ఉండదు. ఈగో దెబ్బతిన్నట్టుగా చూసింది నావైపు.

బైక్ కీస్ తీసుకుని బయటకు వచ్చాను. పరిమళా ఆంటీ ప్రస్తావన తో నా జ్ఞాపకాలు ఉవ్వెత్తున ఎగసి, ఉక్కిరి బిక్కిరిగా ఉంది కాసేపు నడిస్తేబావుంటుందనిపించి కీస్ జేబులో పడేసుకుని గేటు తీసి నడవడం మొదలెట్టాను.

అమ్మా నాన్నల ఉద్యోగాల రిత్యా ఒకే వూరిలొ దాదాపు పదేళ్ళు వున్నాం. మాలాగే ఉద్యోగరీత్యా ఆవూరిలో ఉండేవాళ్ళు పరిమళా అంటీ వాళ్ళు. ఆమె భర్త ఎమార్వో గా పనిచేసేవాడు.

ఎక్కువ కాలమే అక్కడ ఉన్నాకూడా అ వూళ్ళో. మాకు పెద్దగా స్నేహితులూ దగ్గరివారూ అంటూ ఎవరూ లేరు. అమ్మ కి పల్లెటూరి జనం అంటే ఒకరకమైన చులకనగా ఉండేది. వాళ్ళతో స్నేహం చేస్తే మేం ఎక్కడ క్రమశిక్షణ తప్పుతామోనని నన్నూ చెల్లినీ కూడా ఎవరితోనూ కలవనిచ్చేది కాదు. ఇరుగుపొరుగుతోనూ దగ్గర పరిచలేవీ లేవు. అమ్మ తన పనులన్నీ తన స్టూడెంట్స్ తో చేయించుకొనేది. నాన్నకి ఆఫీసులో పరిచయాలు ఉన్నాయో లేదో నాకైతే తెలియదు గాని ఇంటిదగ్గర సీరియస్ గా స్ట్రిక్టుగా ఉండేవాడు. ఇది మనవూరు కాదు అన్న ఎరుక చాలా ఎక్కువగా ఉండెది వాళ్ళిద్దరిలోనూ.

తొమ్మిదో తరగతి వరకు మాత్రమే నేను అక్కడ చదువుకున్నా అ తర్వాత ట్రాన్స్ ఫర్ పై సిటీక్ దగ్గర్లోకి వచ్చాం. సిటీలోనే ఇక్కడే సెటిల్ ఐపోయాం . ఆ తరువాత అ వూరు వెళ్ళింది లేదు.

మనస్సు గత జ్ఞాపకాలతో పరుగులు పెడుతోంది కాళ్ళు మెయిన్ రోడ్డు వైపుగా దారితీశాయి. రోడ్డు క్రాస్ చేసి అవతలవైపు వీధిలోని పార్క్ లోకి అడుగులేశాను.

ఆదివారపు మధ్యాహ్నం . వీధిలోని పిల్లలంతా పార్కులో చేరారు. పార్కుచుట్టూ ఉన్న పెద్ద చెట్ల నీడల్లో కొందరు, గ్రౌండ్ లా ఉన్న చోట కొందరు. ఆ పెద్ద పార్కు అంతా సందడిగా ఉంది. వాళ్ళని చూస్తూనే నా బాల్యం కళ్ళముందు తిరిగింది. ఈ పిల్లల్లా నా బాల్యమూ ఆటపాటలతో కేరింతలు కొట్టిందంటే అది పరిమళా ఆంటీ వాళ్ళ మూలంగానే ! ప్రతి ఒక్కరికీ జీవితమంతా తీపిగుర్తులు బాల్యపు ఆటపాటలూ సరదాలూ మాత్రమే, ఆంటీ వాళ్ళతో సాంగత్యం లేక పోతే నా బాల్య జ్ఞా పకాలలో ఇప్పుడు నాకు నా పుస్తకాలు మార్కులు మాత్రమే మిగిలి ఉండేవేమో!

అమ్మ ఓసారి వేరేవూరికి ఎలక్షన్ డ్యూటీ కెళుతూ తప్పనిసరై నన్నూ, చెల్లిని ఆంటీ దగ్గర వదిలింది. ఎవరితో కలవని మాకు పరిమళా ఆంటీ వాళ్ళతో అలా పరిచయం ఏర్పడింది. మా ఇంట్లో అన్నీ మిలటరీ రూల్స్ ఉండేవి! ఆంటీ వాళ్ళింట్లో ఉన్నంతసేపు నేను, చెల్లి విడుదలైన ఖైదీల్లా ఫీలయ్యేవాళ్లం!

కథల పుస్తకాలతో నిండి ఉండే వాళ్ళ ముందు గదిలోని అలమార మాకొక అద్భుతం. నిశ్శబ్దపు మా ఇంటికి, సందడితో సంతోషంతో నిండి వున్న వాళ్ళ ఇంటికి ఉన్న తెడా మమ్మల్ని అటుకేసి లాగేస్తుండేది.

ఆంటీ అంటే వూళ్ళొ అందరికీ గౌరవం, ఇష్టం. ఎప్పుడూ పూజలనో ఇంకోటనో అందరినీ పిలిచి భోజనాలు పెడుతుండేది. ఆమె దానధర్మాలు చూసి అమ్మ ‘ఈవిడదంతా అదోరకం మంచిదాన్ననిపించుకునేందుకే ఈ వేషాలు, తక్కువ కులస్తులతో ఎవరూ కూడరనీ, పనివాళ్ళు దొరకరనీ అందుకే ఆకులస్థులు అలా అందరినీ ఆకట్టుకుంటారనీ’ అంటుండేది!
ఆంటీ చేసే ప్రతి పనీ ఇతరులతో విలక్షణంగా ఉండేది. ‘అబ్బో సినిమాలు చూసి అందులోలా చేస్తుంది ఈవిడ’ అనేది అమ్మ.

ఆంటీ తో ఎప్పుడూ ఓ ఇద్దరు పనివాళ్ళు ఉండేవాళ్ళు . డ్రైవర్, అటెండర్ కూడా ఇష్టంగా సాయానికి పరిగెత్తుకొచ్చేవారు. ఇంటిముందు పూల తోట, వెనక కూరగాయల మడులు పెంచేది. ప్రతిసాయంత్రం పూలు మాల కట్టించి పిల్లలందరికీ తలలో పెట్టేది. పెరట్లో పెద్ద గోరింటాకు పొద ఉండేది. ఆకు రుబ్బించి అందరికీ పంపించేది. ఆమెతో గోరింటాకు పెట్టించుకోవటానికి పిల్లలందరం క్యూ కట్టే వాళ్ళం.

అమ్మ కోపం లెక్కచేయకుండా ఎలాగో కన్నుగప్పి మేం మెల్లిగా ఆటకి అక్కడి జారుకునే వాళ్ళం. ఆంటికి చెల్లి ని చాలా ముద్దు చేసేది. ఆంటీ వాళ్ళింట్లో అందరు నలుపే. పచ్చటి పసిమి ఛాయ చెల్లిది. చెల్లిని బంగారు తల్లి అని పిలుస్తుండేది. తన ముగ్గురి పిల్లలే కాకుండా చుట్తుపక్కల పిల్లలందరినీ చేరదీసేది, ఎప్పుడూ పిల్లలకోడిలా ఉండేది. సంతోషం, నవ్వులు, నిశ్చింత ఆమెచుట్టూ! వూళ్ళొ స్నేహితులూ ఎక్కువే ఆమెకి. మంగళహారతి పాటలు తను నేర్చుకుని పిల్లలకు నేర్పిస్తూ ఉండేది. పద్యాలు, కథలు, ఆటలు, పాటలు పిల్లల్లో తానూ ఓ చిన్నపిల్లలా కలిసిపోయేది.

వూళ్ళొ ఎప్పుడూ కరెంటు సరిగా ఉండేది కాదు, వేసవి రాత్రులు మరీ ఉండేదికాది. కరెంటు పోయిందంటే నేను చెల్లి ఆంటీ వాళ్ళింట్లో చేరేవాళ్ళం, వెన్నెల రోజుల్లో వీధిలో ఆటలు, మిగతా రోజుల్లో వరండాలో కథలూ, అంత్యాక్షరి లాంటి ఆటలు ఆడించేది. ఆంటీ దగ్గర ఎప్పుడూ చిరు తిండి రెడీగా ఉండేది. పిల్లలందరికీ తినడానికి ఏవేవో పెడుతుండేది.
అమ్మ ఆమెని తక్కువ కులస్థులని లోకువగానే చూసేది. .. ఆమె పెట్టే ఖర్చులు, ఆమె జీవిత విధానం పట్ల అమ్మకెప్పుడూ నిరసనే ఉండేది. పేరంటమనో ఇంకేదనో ఆంటీ పిలిచినా అమ్మ ఎప్పుడూ వెళ్ళేదికాదు.

చుట్టు ప్రక్కల వాళ్ళు ఎవరికే సహాయం కావాలన్నా ఆమె దగ్గరకు వచ్చేవాళ్ళు. పాతబట్టలకూ స్టీలు సామాను కొనేరకం వ్యక్తులకు ఆమె చేసే దానాలని చూస్తే ఎప్పుడూ ఆశ్చర్యంగానే ఉండేది.
ఆంటీ కి ముగ్గురు పిల్లలు పెద్దవాడు శరత్ నా కంటే ఓ క్లాసు పెద్ద. తరువాత అమ్మాయి మల్లిక చెల్లి క్లాసు. తరువాతి వాడు సిద్దార్థ. మేం వూరినుండి ఇక్కడికి వచ్చేసేనాటికి వాడు రెండో మూడో చదువుతుండేవాడు. వాడికసలు భయం అంటే ఏమిటో తెలిసేది కాదు. బొద్దుగా ముద్దుగా ఉండేవాడు. శరత్ కాస్త పెద్దరికంగా వ్యవహరించినా ఆటల్లో మునిగితే అందరికంటే చిన్నపిల్లాడిలా మారేవాడు. మల్లిక కాస్త సిగ్గరిగా ఉన్నా అందరితో స్నేహంగా ఉండేది వాళ్ళ అమ్మ లాగే. పాటలు చక్కగా పాడేది.

"అన్నా బాల్"

ఎవరిదో పిలుపు విని ఆలోచనలనుండి బయటపడుతూ అటుకేసి చూశాను. సైగ చేస్తూ పిలుస్తున్నాడు ఓ అబ్బాయి. నా దగ్గరగా పడ్డ బాల్ చేతిలోకి తీసుకుంటూ అతడికేసి చూసాను ఓ పద్నాలుగేళ్ళ కుర్రాడు. వెంటనే శరత్ గుర్తొచ్చాడు. చివరిగా నేను చూసినప్పుడు ఇలాగే ఉండేవాడు శరత్ ఇప్పుడేం చేస్తున్నాడో!

ప్చ్ అమ్మ ఆ వార్త చెప్పకుంటే బావుండు ఆంటీ గురించిన జ్ఞాపకాలు అలాగే భద్రంగా ఉండేవేమో! ఆంటీ గురించిన విషాదవార్త నాకు స్థిమితం లేకుండా చేస్తొంది.
ప్రతి పండగా ఆర్భాటంగా జరిపించేది, ఏదైనా పదిమందితో పంచుకుంటేనే ఆనందం అనేది. జడనిండా పూలు, పట్టుచీర ధరించి లక్ష్మీ దేవిలా ఉండేది, ఆమె అంటే పిల్లలందరికీ అదోరకమైన క్రేజ్!

ఓ సారి మా ఇంటికి వచ్చిన వాళ్ళు ఎవరో చెల్లినీ నన్నూ పెద్దయ్యాక ఏమౌతావు అని అడిగిన ప్రశ్నకి చెల్లి చెప్పిన సమాధానం గుర్తొస్తే ఇప్పటికీ నవ్వాగదు. ‘నేను పెద్దయ్యాక పరిమళా ఆంటీ నవుతా’ అంది అది. ఆ రోజు అమ్మ భద్రకాళికే అయ్యింది.
ఎంత మెత్తగా మాట్లాడేదో, పిల్లలని బుజ్జగించి లాలించడం ఆమెలా ఇంకెవరూ చేయలేని పని. మాటలో, చూపులో, చేతలో అంత ప్రేమ తొణికిసలాడుతూ ఉండడం ఎలా సాధ్యమో నా కిప్పటికీ అదో అద్భుతమే! ఆమె ఓ అద్భుత జ్ఞాపకంగా అలాగే ఉంటే బావుండు. ఇప్పుడు ఇక ఆంటీ కథ విషాదాంతమై గుర్తొస్తూ ఉంటుంది.

ఉహూ ఇక లాభం లేదు, నా ఆలోచనలు అంతు పొంతు లేకుండా సాగుతూనే ఉంటాయి. ఆంటీ ఇప్పుడెలాగుందో చూస్తేగాని మనసు స్థిమిత పడదు. అమ్మ అన్నట్టు ఆంటీ తన స్వభావం మూలంగా పిల్లల భవిష్యత్తు చెడగొట్టిందా! ఏం జరిగి ఉంటుంది!
వెంటనే వెళ్ళి చూడాలని నిర్ణయించుకుంటూ ఇంటివైపు వడి వడిగా అడుగులేశాను.

ఎందుకో లోపలికి వెళ్ళలేకపోయాను. ఇప్పుడు వాళ్ళింటికి వెళుతున్నానంటే అమ్మ ఏమంటుందోనాకు తెలుసు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి బయట పడ్డాను.

అంకుల్ ఆమెనెంత అపురూపంగా చూసుకునే వాడు! ఆయన లేని ఆమెని ఊహించలేకపోతున్నా. అంగ రంగ వైభోగంగా ఉండేది వాళ్ళజీవితం. ఇప్పుడెలా ఉన్నారొ! ఆనాటి వాళ్ళ ఖర్చులూ వాటిని బట్టీ చూస్తే వాళ్ళేం వెనకేయలేదనే అనిపిస్తుంది. భర్త నీడలో చీకూచింతా తెలియకుండా ఉన్న ఆవిడ ఆయన పోయాక ముగ్గురు పిల్లలతో ఎలాంటి జీవితం గడిపిందో! వాళ్ళ చదువులు, పోషన ముందులా మాత్రం ఉండకపోయే అవకాశమే ఎక్కువ. అసలు ప్రేమించటం తప్ప ఆమెకేం తెలుసు! ఏం చేయగలదు! కాలు కందకుండా చూసుకున్నాడు భర్త.
దేవుడు తనకిచ్చిన దాన్ని పదిమందికీ పంచడమే తెలుసు ఆమెకి ఒకరిని చేయి చాచి అడగడం ఆమె చేయగలదా!

‘పిల్లలకు అంత స్వేచ్చా! అంతేసి ఖర్చులూ పెడుతోంది వాళ్ళ భవిష్యత్తు చేతులారా చెడగొడుతుంది. ఆ ఆటా, పాటా రేపొద్దున అన్నం పెడతాయా’ అనేది అమ్మ అస్తమానం. అదే నిజమైయ్యిందా!

శరత్ నిజంగా దురదృష్ట వంతుడు. మంచి జీనియస్ వాడు పెద్ద చదువులు చదువుతాడని అనుకునేవాళ్ళు అంతా. ఇప్పుడేం చేస్తున్నాడో! అన్నీ సవ్యంగా ఉన్నవాళ్ళే ఈరోజుల్లో ఎగ్జిస్ట్ కావడం కష్టంగా ఉంది. ఇక ఏ సపోర్టూ లేకుండా అతడేం చేయగలడు!

ముగ్గురు పిల్లలు తండ్రి మరణం వాళ్ళ జీవితాలని ఎంత తలకిందులు చేసిందో! వాళ్ళ స్థితి ఊహించుకుంటే మనసంతా చేదుగా మారింది.

మనసులో జోరీగల్లా ఆలోచనలు ముసురుతూనే ఉన్నాయి, అశోక్ నగర్ చేరుకుని పెద్ద కష్టం లేకుండా ఆ ఇల్లు చేరుకున్నాను. గేటు దగ్గరే వున్న ఓ కుర్రాడితో “పరిమళా ఆంటీ వుండేది ఇక్కడేనా?” ప్రశ్నిస్తూ అడిగాను. మౌనంగా ఫస్ట్ ఫ్లోర్ వైపు వేలు చూపించాడు ఆ అబ్బాయి. పక్కగా ఉన్న మెట్లు ఎక్కుతూ ఉంటే ఒక్క క్షణం అనిపించింది అసలు నేను గుర్తున్నానా ఆంటీకి. ఇక్కడికి రాకుండా వుండాలిసిందా అని. నా క్యూరియాసిటీ ఆ భావాన్ని అదిమేసింది.

గ్రిల్ రూము తలుపు తెరిచే ఉంది. కాలింగ్ బెల్ నొక్కి అక్కడే నిలబడి పోయాను. కొన్ని క్షణాల తరువాత బయటకు వచ్చింది ఆంటీ నేను వెంటనే గుర్తు పట్టేశాను.

“ఎవరండి?” అడిగింది.

“ఆంటీ నేను. లలితా టిచర్ గారి అబ్బాయిని, కార్తిక్ ని. అమ్మను మీరు కలిసారటగా..., మొన్న షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ లో.....”

“ఆ.., ఆ..., రా... రా ... లోపలకి రా. కార్తిక్ కదూ! బావున్నావా? పెద్దవాడివైపోయావు, వెంటనే గుర్తుపట్టలేకపోయాను గాని, ఎక్కడో చూసినట్టు అనిపించింది.” చెయ్యి పట్టుకుని లోపలి నడిపించింది.

“అమ్మ రాలేదా? ఇంకా గుర్తుంచుకున్నావ్ చాలా సంతోషం. అమ్మా, నాన్నా చెల్లి అందరు బావున్నారుగా. నువ్వేం చేస్తున్నావు? అమ్మ మొన్న కనిపించింది గాని హడావిడిలో ఏమి మాట్లాడుకోలేదు..” నన్ను చూసిన సంతోషం తో ననుకుంటా అన్ని ఒకేసారిగా అడిగేసింది.

ఆమె అడిగిన వాటికి సమాధానాలు చెబుతూ మెల్లిగా కబుర్లలో మునిగి పోయాను. ఆంటిలో అప్పటికి ఇప్పటికి మార్పేమీ లేదు అదే ఆప్యాయతా. సున్నితంగా, ప్రేమగా నవ్వుతు మాట్లాడుతోంది. శరీరం వడలినట్టువుందే గాని హృదయంలోని ప్రేమ కంఠ స్వరంలోని మృదుత్వం అప్పటిలాగే ఉంది.

నాగురించి ఉద్యోగం గురించి చెపితే సంతోషంతో తలూపింది. చెల్లి డిప్రెషన్ తో సూసైడ్ చేసుకుందని చెప్పినప్పుడు కళ్ళనిళ్ళు పెట్టుకుంటూ అప్పట్లో చెల్లి ఎంత చలాకీగా చక్కగా ఉండేదో గుర్తుతెచ్చుకుంది. “మా ఇంట్లో ఫోటోలోని లక్ష్మి దేవి పాపలాగా మారి వచ్చినట్టు ఉండేదిరా దాన్ని చూస్తే. దానికి గోరింటాకు ఎంత ఎర్రగా పండేదిరా! మల్లెపూల జడంటే దానికి ఇష్టం కదూ దానిది బారుజుట్టు ‘ఆంటీ పుల జడ వేయవా’ అంటూ వచ్చేది! ప్రతి శనివారం పూలన్నీ దానికోసమే దాచి తెల్లవారి జడవేసేదాన్ని.” ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడసాగింది. చిన్న చిన్న విషయాలు కుడా ఆమెకి బాగా గుర్తున్నాయ్.

అంకుల్ గురించి అడిగినప్పుడు ఆమె కళ్ళల్లో తడి నా దృష్టిని దాటలేదు. ఆయన పోయాక తనకు ఇచ్చిన అటెండర్ ఉద్యోగం చేస్తున్నానని చెపుతున్నప్పుడు నా మొహంలో కనిపించిన విస్మయం గమనించి చల్లగా నవ్వింది.

“మీరు అటెండర్ గా….!” నమ్మలేనట్టుగా చూశాను. తండ్రి ఉద్యోగం పిల్లలకు ఇస్తారుగా.” శరత్ ఉద్యోగం చేయొచ్చుగా అనే అర్ధంతో అన్నాను.

“మీ అంకుల్ పోయినప్పుడు శరత్ ఇంటర్ చదువుతున్నాడు వాడికి ఉద్యోగం ఇస్తామన్నారు. నాకే ఇష్టం లేకపోయింది. వాడి వయసెంతని? వాడింకా పసికూన. మొదటినుండి వాడికి కొన్ని ఆశలు, ఆశయాలు ఉన్నాయి. చదువు మానిపించి ఆ పసివాడిపై ఈ కుటుంబ భారం మోఫై వాడి భవిష్యత్తు పాడు చేయటం సరికాదనిపించింది. అది గాక అంకుల్ వాడిని ఐ ఐ టి చదివించాలని ఎప్పుడు అంటుండేవాడు. ఆయన కోరిక, వాడి కల అవి రెండు నెరవేర్చటం నా బాధ్యత. పిల్లలు ముగ్గురూ తండ్రి ఉన్న రోజుల్లోని సౌకర్యాలు పొందకపోయినా వాళ్ళ సంతోషం అలాగే ఉండాలనేది నా కోరిక."

మహారాణిలా బ్రతికిన ఆమె, ఆఫీసర్ భార్య గా ఒక హోదా అనుభవించిన ఆమె తను అటెండర్ పని చేస్తున్నానని ఎంత మాములుగా చెపుతోంది! ప్రపంచం అంటే ఏమిటో ఎరుగకుండా భర్త రక్షణలో అపురూపంగా ఉన్న ఆ సుకుమారి పిల్లల భవిష్యత్తుని తన చేతుల్లోకి ఎంత ధైర్యంగా తీసుకుంది!

“నా శ్రేభిలాషులు నాకు అండగా ఉన్నారు, పిల్లలు నాకు తోడుగా ఉన్నారు ఆ భగవంతుడి దయ వల్ల మల్లిక శరత్ కోరుకున్న చదువులు చెప్పించగాలిగాను .. .. శరత్ పూణే లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. మల్లిక ఇక్కడే ఉంది. ఇక సిద్దు చదువు పూర్తయ్యి ఉద్యోగంలో చేరితే అందరు సెటిల్ ఐనట్టే.” చెప్పుకు పోతోంది.

ఆమె అడిగే వాటికి సమాధానమిస్తూ వాళ్ళ గురించి తెలుసుకుంటూ సమయం తెలియలేదు. ‘ప్రేమ ఏదైనా చేయిస్తుంది. ప్రేమకున్న శక్తి మరొక్కసారి ఇక్కడ నిరూపించ బడింది. ప్రేమ దేన్నైనా సాధిస్తుంది.

“ఇక వెళతా ఆంటీ చాలా ఆలస్యమయ్యింది.” లేచాను .

“మల్లిక, సిద్ధు వస్తారు ఉండు.” అంటోంది ఆంటీ. “ఇంకోసారి వస్తానాంటి…” బయల్దేరాను తృప్తిగా.

దారిలో వెళ్ళేటప్పుడు నేను ఉహించుకున్నవి గుర్తొచ్చి నవ్వుకున్నాను. ‘అవును ఆంటికి ప్రేమించం తప్ప ఇంకేమి చేతకాదు...... అదే ఆమె బలం.’ ప్రేమంటే ఎదుటివారిని అర్ధం చేసుకోవడం. ప్రేమంటే ఎదుటివారి సంతోషం చూడాలనుకోవడం. ప్రేమ జయిస్తుంది ఎవరినైనా…, ఎలాంటి పరిస్థితులనైనా.

ఇంట్లో అడుగు పెట్టగానే నాకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్న అమ్మ కనిపించింది. “ఏరా చెప్పకుండా వెళ్ళావని అమ్మ కంగారు పడుతోంది.” అన్నాడు నాన్న నావైపు చూస్తూ. “అమ్మా ఆలస్యంగా భొంచేస్తావు నీకు గ్యాస్త్రిక్ సమస్య వుండీ? రా కలిసి తిందాం.” ఆప్యాయంగా పిలుస్తున్న నావైపు అర్ధం కానట్టు చూస్తూ కదిలింది అమ్మ.

*** ** *** **

అనగనగా ఒకరోజు

2009-01-19T22:22:00.000-08:00

అన్నిరోజులు ఒక్కలా ఉండవు. డైరీ ని అడిగితే చెపుతుంది!

ఓ రోజంతా ఏం చేశామో ఆలోచనలెలా సాగాయో గమనిస్తే, కూర్చుని వాటిని అలాగే రాస్తే మనకే తెలియకుండా ఎన్నో సంగతులు కనిపిస్తాయి! ప్రయత్నించి చూడండి ..... ప్రధమ ప్రచురణ తెలుగురత్న

*****************అనగనగా ఒకరోజు**************************

“భూఊఊఊ…హ హ హ…. సింధూ… బై బాయ్….”

నా పక్కనుండి స్పీడ్ గా స్కేట్ చేస్తూ నన్ను దాటి వెళ్ళింది మధు.

తెల్లటి మంచు శిఖరాలు సూర్యోదయపు వెలుగుల్లో పసిడి కొండల్లా మిలమిల లాడుతున్నాయి. మంచుముద్దలు ఒకరిపై ఒకరు విసురుకుంటూ కేరింతలుకొడుతూ ఆడుతున్నారు స్టూడెంట్స్.

గగుల్సు సవరించుకుంటూ ఆ వచ్చేది కామాక్షీ మేడం లాగుందే! అబ్బ చింపాంజీ లా ఉండే మేడం ఇంత అద్భుతంగా ఎలా మారిపోయింది! ఈ కొండల్లోని మహిమా! ఎప్పట్లాగే అందరికీ ఆర్డలేసుకుంటూ వెళుతోంది, హు ఎలా మారినా ఈవిడ క్లాసులు పీకడం మాత్రం మానదు!

చూస్తుండగానే వాతావరణం మారిపోతూ ఉంది , ఒహ్ ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి ఇన్ని మేఘాలు! ఊ… దీనిపై హాయిగా పడుకుని దర్జాగా తిరుగుతా, ఈ మొద్దు మొహాలు నడుస్తూ ఆ లోయలోకి దిగేలోపే నేనూ ఈ మబ్బు మీదకెక్కి అంతా తిరిగి చూసి వాళ్ళకంటే ముందే అక్కడికి చేరుకోవచ్చు.

ఆహా మెత్తగా ఎంత హాయిగా ఉందీ మేఘం!! ఇదే స్వర్గం, స్వర్గం లో ఇలాగే ఉంటుంది ఎన్ని సినిమాల్లో చూడలేదూ!

“సింధూ…సింధూ…”

అదిగో అమ్మ పిలుస్తోది, ఓ అమ్మ కూడా స్వర్గానికొచ్చేసిందా!

“అమ్మా నువ్వూ ఓ మేఘం పై పడుకో.., నడవకు అనవసరంగా కాళ్ళనెప్పి.”

“లే లే కాలేజ్ లేదా?”

అందరూ ఇక్కడే ఉన్నారు ఇంకా కాలేజేంటీ ? అయ్యో నా మబ్బులు లాగేసుకుంటుంది,

“ అమ్మా నీకావాలంటే ఇక్కడ ఇన్ని మేఘాలున్నాయి నాదెందుకు లాక్కుంటున్నావ్.” నా మేఘం కోసం తడుముకుంటూ కళ్ళు తెరిచాను .

చేతిలో దుప్పటితో బెడ్ పక్కనే నిలుచుని ఉంది అమ్మ. “లే టైం చూడు… మళ్ళీ లేటవుతుందని కంగారు పెడతావు.” చెపుతూ వెళ్ళింది.

అబ్బా ఎంతమంచి కల ఇంకాసేపుంటే ఆ మేఘం ఎక్కి ఎక్కడికెళ్ళుండేదాన్నో! అతిలోకసుందరి లో శ్రీదేవిలా అలా మంచుకొండల్లో విహరిస్తూ పాటపాడుకుంటూ…

ఇల్లెగిరిపోయేలా మిల్క్ కుక్కర్ విజిల్...

అబ్బా చీ....! అక్కడికి ఎలాగూ పంపరు, కనీసం కలలోనైనా పూర్తిగా చూడనివ్వరు. పక్కనే వెలవెల బోతున్న నా మబ్బుతునని ఒక్క తన్ను తన్ని హాల్లోకి వచ్చాను.

“సింధూ కింద కాయగూరల బండి వచ్చినట్టుంది బుట్టతీసుకొనెళ్ళు. వంకాయలున్నాయేమో చూడు, ఓ నాలుగు మునక్కాడలు, అలాగే కరివేపాకు కూడా తీసుకురా.” అమ్మ వంటింట్లోంచే లిస్ట్ చదువుతోంది.

బ్రష్షు నోట్లో పెట్టుకుని టీవీ ముందు కూర్చున్న సంజు గాన్ని చూడగానే ఒళ్ళు మండింది. వీడికేమీ చెప్పదు. నన్ను లేపిందే ఇందుకు, బంగారం లాంటి కల ఎప్పుడంటే అప్పుడు కావాలంటే కనగలమా అలాంటి కలలు!

“అరేయ్ సంజూ పో బాత్రూం లోకి, అసహ్యంగా హాలంతా తిరుగుతూ బ్రష్ చేయకు.” నా కోపమంతా వాడిపై చూపిస్తూ వాడు తిరిగి సమాధానం ఇవ్వకముందే బుట్ట అందుకుని కారిడార్ లోకి వచ్చేసాను.

పక్క ఫ్లాటు లోని ఎయిర్ టెల్ అంకుల్ పోన్‌ పట్టుకుని అపార్ట్మెంట్స్ అదిరిపోయేలా సౌండ్స్ చేస్తున్నాడు.

అబ్బ ఈయనొకడు ఇంట్లోఉన్నంత సేపూ పోన్‌ లో మాట్లాడుతూనే ఉంటాడు ఆఫీస్ కెళ్ళి ఏం చేస్తాడో!

ఎవడో దుర్మార్గుడు కిందఫ్లోర్ లో లిఫ్ట్ డోర్ సరిగ్గా వేయకుండా పోయినట్టున్నాడు, అది కుయ్యో మొర్రో మంటున్నా ఎవరికీ పట్టనట్టే ఉన్నారు. మెట్లుదిగి రెండో ఫ్లోర్ కి వెళ్ళేసరికే ఎవరో లిఫ్ట్ లో దూరి కింద కెళుతున్నారు.

చీ స్వర్గం లోంచి నరకం లో పడ్డట్టుంది. ఆ మంచుకొండల్లో ఎంతబావుంది!

గేటు పక్కనే కాయగూరల బండిచుట్టూ మూగి బేరాలాడుతున్నారు. ఈ ఆంటీలు ఏంటో! బోడి కూరలకీ బేరాలే! రోజూ ఇదే పని బోరు కొట్టదా వీళ్ళకి!

“సింధూ గుడ్మార్నింగ్.” ఇకిలిస్తూ బయటనుండి వస్తున్నాడు సందీప్.

నిజంగా రోజూ జాగింగ్ కే వెళతాడా? ఇక్కడిక్కడే అమ్మాయిలకు బీటేస్తూ ఉంటాడా? నాకు డౌటే…, అది తీరాలటే ఇంకా పొద్దున్నే లేవాలి అదికుదిరేదికాదులే.

బండివాడిచ్చిన బుట్టతీసుకుంటూ పైకి చూసాను రోజట్లాగే ఫస్ట్ ఫ్లోర్ తాతగారు బాల్కనీ లో నిలుచుని కనిపించని సూర్యునికి ప్రదక్షిణాలు చేస్తూ ఆదిత్యహృదయం చదువుతున్నారు.

ఇంట్లోకొచ్చేసరికి హాలు టీవీ సౌండ్స్ తో కంపించి పోతోంది. కిందకూర్చుని తాపీగా పాలు తాగుతున్నాడు సంజూ.

“ఒరేయ్ ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నీకు ఏదీ ఎక్కదు, టేబుల్ దగ్గరికెళ్ళి కూర్చోపో, డాడీ టూర్ నుండి రానీ నీ సంగతుంది. ఆ సౌండ్ తగ్గించు, అంతలావు కళ్ళజోడు వచ్చినా బుద్దిరాలే నీకు లేచింది మొదలు ఆ టీవీ ముందే.”

“ఆ రానీలే నేనూ చెప్తా డాడీతో! డాడీ లేనప్పుడు అర్ధరాత్రి దాకా నువ్వేగా టీవీ ముందు కూర్చునేదానివి!”

దొంగరాస్కెల్ గాడు ఈ మధ్య వీడికి గ్రామర్ ఎక్కువైపోతుంది, మాటకి మాటా నేర్చాడు. అమ్మననాలి అసలు వీడ్ని నెత్తి కెక్కించుకుంటుంది.

“సింధూ ఏమైంది? ఎంతసేపు?”

“ఆ వస్తున్నా.” అబ్బ, వీడు గంటలు గంటలు ఏ పని చేసినా ఏవనదు, ననైతే పరిగెత్తిస్తారు!

“వెళ్ళు, లేటయ్యిందని వెళ్ళేముందు గెంతులేస్తావు. మొహం కడిగి, స్నానం చేసి రెడీ అవ్వు. ఆ తల తడపకు…” వెనిక్కి తిరిగి చూడకుండా చెప్పుకు పోతోంది అమ్మ.

ఆ క్లోజప్ యాడ్ లో మోడల్స్ పళ్ళు మెరిసిపోతుంటాయ్! ఎంత పేస్ట్ ఏసి తోమినా ఇక్కడ మాత్రం ఆ మెరుపు రాదు! ఈ సారి వేరే బ్రాండ్ కొనాలి.

హు జుట్టు తడపద్దూ… రోజూ చెప్పే మాటలే మళ్ళీ మళ్ళీ. అమ్మ కసలు బోర్ కొట్టదా…!

సౌందర్య తారల సబ్బుఅని చెప్పి అమ్ముకుంటున్నారు గానీ… హు నిజంగా ఆ తారలు దీన్ని వాడ్తారా!

నా జుట్టు పై నాకే అధికారం లేదు! పొట్టిగా బాబ్డ్ చేయించుకుంటే ఎంత బావుంటాను. ఈవిడ అర్ధం చేసుకోదు, అమ్మమ్మలా ఇంతబారు జడ వేసుకుని తిరగాలి. ఈ సారి తిరుపతి మొక్కు అనిచెప్పి ఎలాగైనా కత్తిరించేసేయాలి.

అమ్మో బుగ్గమీద పింపుల్ లాగుందే, నిన్న లేదు తెల్లారేసరికల్లా ఇలా వచ్చేసిందేమిటి! పెద్దదవదు కదా… దేవుడా నువ్వుంటే ఈ పింపుల్ పెద్దదవకుండా మాడిపోయేట్టు చూడు.

“సింధూ అయ్యిందా?”

“వస్తున్నా అమ్మా.”
అవక ఇక్కడేవన్నా మేకప్పులు వేసుకునేంత సీనుందా!

“టెబుల్ పై టిఫిన్‌ ఉంచాను తింటూ వాడికేవో సమ్స్ రాలేదంట చూడు.” వంటింట్లోంచే ఆర్డలేస్తోంది అమ్మ.

ఆ సరిగ్గా దొరికాడు. చెప్తానుండు వీడి సంగతి. “ఏరా నిన్నంతా ఏం చేసావ్? హోం వర్క్ పెట్టుకుని. తెల్లాగానే టీవీ ముందు సెటిలయ్యిపోయావు బుద్దిలేదు!

సరె, సరె త్వరగా కానీ నాకు టైమ్‌ లేదు ఈ రోజు త్వరగా వెళ్ళాలి.” అబ్బ! ఫేసు ఎంత బుద్దిమంతునిలా పెడతాడు, ఏవనకుండా!

“ఇఫ్ ఎ నంబర్ ఈస్ ఇంక్రీస్డ్ బై సెవెన్‌ టైమ్స్ అండ్ ఈస్ ఆడెడ్ బై ట్వంటీ, దెన్‌ ది రిజెల్ట్ ఈస్ తర్టీ ఫోర్. ఫైండ్ ది నంబర్. ఇదేనా..?

సెవెన్‌ ఎక్స్ ప్లస్ ట్వంటీ ఈస్ ఈక్వల్ ట థర్టీ ఫోర్. సెవెనెక్స్ ఈస్ ఈక్వల్ టు థర్టీ ఫోర్ మైనస్ ట్వంటీ.
ఎక్స్ ఈస్ ఈక్వల్ టు ఫోర్టీన్‌ బై సెవెన్‌.. ఈస్ ఈక్వల్ టు… టూ. నువ్వు దాన్ని ఎక్స్ ప్లస్ సెవెన్‌ ప్లస్ టెన్‌ వేసుకుని చేసావు అందుకే రాలేదు నీకు. అర్ధమైందా?”

“ఆ అయ్యిందిలే నేనూ అంతే అనుకున్నా.” నోటుబుక్కు లాక్కుని తుర్రుమన్నాడు. వీడి కసలు కృతజ్ఞతే లేదు! వేలెడు లేడు ఒంటినిండా పొగరే!

“అమ్మా నేనెళ్ళాలి. త్వరగా వస్తానని ప్రి యతో చెప్పాను. ఈ రోజు ఎగ్జామ్‌ కోసం ముందుగా వెళ్ళి కాస్త డిస్కస్ చేసుకోవాలి.”

“ఇదిగో వంటయిపోయింది బాక్సులు సర్దుదువు గానీ రా.” అమ్మ ఆర్డర్ విసిరింది.

హూ! ప్రియ, నాన్సీల్లా లంచ్ లో పిజ్జాలు కొరుక్కుతినే యోగం నాకెక్కడిదీ! వాదించీ లాభం లేదు, అమ్మ వినదు, ఆరోగ్య సూత్రాలు చెప్పటం మొదలెడుతుంది! వంకాయన్నం, సాంబారన్నం అంటూ మిగల్చకుండా తినాల్సిందే! దేవుడా.

“అమ్మా వెళ్ళొస్తున్నా.. బై.”

ఈ పుస్తకాల బరువు రోజూ మోసుకెళ్ళాలి! హాయిగా లాప్ టాప్ పట్టుకుని కాలేజ్ కెళ్ళడం ఎంతబావుంటుంది!

కాస్త త్వరగా వెళ్తే బావుండు, ప్రియ వచ్చేసిందో ఏమో! ప్చ్.. లాస్ట్ సెమిస్టర్ లో రెండు మార్కుల తేడాతో క్లాసులో సెకండ్ ఐపోయాను, ఈ సారి మళ్ళీ నా పొజీషన్‌ తిరిగి తెచ్చుకోవాలి.

“బై సింధూ..” సందీప్ ఇకిలిస్తూ చెయ్యూపుతున్నాడు.

బైకు పై తన ప్రెండ్ వెనకాల కూర్చుని కాలేజ్ కెళుతున్నాడు. ఎప్పుడూ రోడ్లెమ్మట తిరుగుతూ అమ్మాయిలకి బీటేస్తూ ఉంటాడు. ఐనా నైంటీ పర్సెంట్ మార్కులకి ఎప్పుడూతగ్గడు. ఎలా, ఎప్పుడు చదువుతాడో!స్కూల్లో కూడా ఎప్పుడూ గేమ్స్ లో ప్రైజులన్నీ కొట్టేసేవోడు, చదువూ బానే చదివేవాడు!

రోడ్డు పక్కనే ఉన్న సాయిబాబ గుడి పక్కనే బైకు ఆపి గుళ్ళో కెళ్ళారు వాళ్ళిద్దరూ.

అయ్యో ఈ రోజు గురువారం కదూ, నేనూ వెళ్తే బావుండు. ప్చ్.. బస్సు మిస్సవుతుందేమో. వీళ్ళకేం హాయిగా రివ్వున బైక్ పై వెళతారు, అదీ కాక వాళ్ళ కాలేజ్ ఇక్కడికి చాలా దగ్గర.

హమ్మయ్య ఎర్ర లిప్స్టిక్ ఆంటీ, లెదర్ బ్యాగ్ పొడవు అంకుల్ ఉన్నారంటే బస్సు ఇంకా రాలేదన్న మాటే! ఏంటో త్వరగా వచ్చి నిలుచున్న రోజే బస్సు లేటుగా వచ్చి చస్తుంది!

అదిగో వస్తోంది. బస్సుల్ని ఎంత తిట్టుకున్నా ఈ బస్సు తో మాత్రం ఏదో అటచ్ మెంట్. దూరంగా కనిపించగానే ఏదో ప్రాణమున్న దానిలా నన్ను చూసి గుర్తుపట్టినట్టే ఓ ఫీలింగ్!

ఆ ఆంటీ ఎప్పుడూ కూర్చోదు ఎందుకనో! నాలుగు స్టాపులు నిలుచునే ఉంటుంది. బరువు తగ్గే ప్రోగామేమో!

మధ్య మధ్య డ్రైవర్ తో జోకులేసుకుంటూ నవ్వు మొహం తో డ్యూటీ చేస్తున్నాడు కండక్టర్. ఇతనికి నిజంగా బెస్ట్ కండక్టర్ అవార్డ్ ఇవ్వాలి. హాప్పీగా జోకులేసుకుంటూ డ్యూటీ చేస్తాడు. అడిగిన వాళ్ళకి అవసరమైన చోట ఆపుతాడు. ఈయన పుణ్యమాని స్టూడెంట్స్ కాలేజీ ముందే దిగగల్గుతున్నారు. ఉద్యోగం పాతబడ్డాక అందరిలాగే కస్సు బుస్సు లాడుతూ డ్యూటీ చేస్తాడా...! లేదులే ఇతను మంచివాడు.

బస్సు ఫ్లైయ్యోవర్ దాటి స్లో అవుతోంటే రోజూలాగే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఎక్కేసింది నీతు. "హాయ్" చెప్పింది. నా సీటు పక్కనే నిలుచుని బ్యాగ్ నా మీద పడేస్తూ.

పొడవు జుట్టు అబ్బాయి స్టాపు వచ్చింది . ఈ రోజు ఎందుకో అతను రాలేదు! నీతు బస్సులో వెనక డోర్ వైపు చూస్తోంది.

బస్సు కదిలింది, నీతు నా వైపు చూసి కళ్ళెగరేసింది. వెనిక్కి చూసి ఏమో అన్నట్టు రియాక్షనిచ్చాను ఆమెవైపు తిరిగి.

మరో స్టాప్ దాటింది బస్సు. తరువాతి స్టాపులో దిగటానికి పక్క నున్న అమ్మాయి లేచి వెళ్ళి నిలుచుంది. వచ్చి ఆ సీట్లో కూర్చుని మళ్ళీ వెనిక్కి తిరిగి చూసుకుంటోంది నీతు.

”పోనీలే గోల వదిలింది” చెప్పాను తనతో.

”అంటే.., ఊరికే చూస్తాడంతే! చూడనీలే పాపం, వెంటబడి మరీ వేధించే టైపు కాదు, మంచాడి లాగే ఉండేవాడు!” డిజప్పాయింటెడ్ గా అంటోంది నీతు.

రోడ్డు పక్కన ఫుట్ పాత్ పై సామాగ్రి పెట్టుకుని బూటు పాలీష్ చేస్తున్నాడు చిన్న పిల్లవాడు. సంజూ కన్నా చిన్న వాడే! పొద్దున్నే లేచి చిట్టి చిట్టి చేతులతో పని మొదలెట్టాడు! వంటిపై చిరుగుల చొక్కా, లాగు.

క్యాంటీన్ లో పిల్లాడు గుర్తొచ్చాడు నీళ్ళు మోస్తూ, పాత్రలు కడుగుతూ, సర్వర్ గానూ పని చేస్తూ ఉంటాడు. అంత చిన్న వాడు! వీళ్ళ అమ్మానాన్నలకి వీళ్ళ బుజ్జి పొట్టకి ఇంత తిండి పెట్టడమే బరువా!

సంజూ పాలు తాగిన గ్లాసు కూడా ఎత్తడు. ఇప్పటికీ అన్నం అమ్మ కలిపి ఇవ్వాల్సిందే! వాడంటే అందదరికీ ఎంతో ముద్దు. ఊరికే సరదాగా అరచుకోవటం అలవాటైంది గానీ తననకీ సంజూ అంటే అపురూపమే. ఇంట్లొ అలా గారాబంగా చేస్తాడుగా నీ వాడు జీనియస్. పాపం ఈ పిల్లలు తెలివైన వాళ్ళే ఐయ్యుంటారు కానీ వీళ్ళ శక్తి టైమూ అంతా ఆ పనులు చేసుకోaటానికే. అలాంటి చోట పుట్టడమే వీళ్ళు చేసుకున్న పాపమా!

అసలు పసిపిల్లలకి తిండి పెట్టగగలిగితేనే పిల్లల్ని కనాలనే రూల్ పెట్టాలి. పసి పిల్లలతొ పని చేయించే తలల్లిండ్రులని జైల్లో వేయాలి.

క్యాంటిన్ ఓనరైతే అంత చిన్న పిల్లాడిని కొడతాడు కూడా, చిన్నవాడు భయ పెట్టినా కొట్టినా తిట్టినా తిరిగి ఏమీ అనలేడనేగా, అదే పెద్ద వయసున్న పనివాళ్లనైతే అలా కొట్టి పని చేయించ గలడా. వీళ్ళందరినీ చూస్తుంటే మనసుకి ఎంత కష్టంగా ఉంటుందో, వీళ్ళ కోసం ఒక బంగారు లోకాన్ని తయారు చేయాలని ఉంది.

చక్కగా ఆడుతూ పాడుతూ చదువూ పని నేర్చుకుంటూ విలువలూ వివేకం గల జీవితాన్ని వీళ్ళు పొందాలి. నా చదువు పూర్తయ్యాక ఈ సంగతి ఇంట్లో చెప్పాలి. దేవుడా నా జీవితానికి ఆ భాగ్యం కలిగించు, అస్సలు అమ్మ నాన్న ఒప్పుకుంటారా! అమ్మను ఒప్పించ గలను.

పిల్లల విషయం లో అమ్మ మనసు ఎంత సున్నిత మైందో తనకు తెలియదా, సంజు ని తనని కంటికి రెప్పలా కాపాడే అమ్మ తప్పక అర్ధం చేసుకుంటుంది.

“సింధూ కమాన్” నీతూ బుజం పై చరుస్తూ పిలుస్తోంది.

అమ్మో కాలేజ్ వచ్చేసింది.బస్సు దిగి రోడ్డు క్రాస్ చేస్తుంటే ప్రియ డాడీ వెళుతున్న జీప్ ఎదురైయ్యింది.

హమ్మ నేనేం లేటుకాలేదు…

మార్కులన్నీ ఇంటర్నల్స్ లోనే సంపాదించాలి. రోడ్డు దాటి కాలేజ్ ఉన్న సందు మలుపు తిరిగి చెయ్యూపుతున్న ప్రియ వైపు వడి వడి గా అడుగులేసాను ... నైట్ చదివిన సబ్జెక్ట్ అంతా మైండ్ లో ప్రేములు ప్రేములుగా అమర్చుకుంటూ...

౮౮౮౮౮౮౮౮౮****** ౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮

శిల్పి

2008-12-29T04:04:00.000-08:00

నేను చూసిన హ్యారీపాటర్ సినిమాల గురించి .....> తెలుగురత్న లో.

నేను రాసిన కథ 'శిల్పి' ---> ప్రాణహిత వెబ్ పత్రిక లో

ఈ మధ్య బ్లాగు తెరవటమే కుదరలేదు, ఇంకో మూడునెలలదాకా ఇంతే బిజీ...!
ఇంకో రెండు రోజులైతే సంవత్సరం మారిపోతుంది ఈ యేడాది రాసినవి బ్లాగులో ఇప్పుడే ఎట్టెస్తే ఓ పనైపోతుంది :)

బ్లాగు మిత్రులందరికీ Happy & Prosperous New Year 2009

అసమర్ధులు

2008-11-07T06:21:00.000-08:00

నేను రాసిన కథ
ఈ మాట నవంబర్ సంచిక లో -->ఇక్కడ చదవండి

ఓ మొగుడి వ్యధ

2008-10-03T12:15:00.000-07:00

జిడ్డు మొహం, మడ్డిమెదడుది దీని బుర్రలో అసలు మెదడుందా! ఎంత తిట్టినా మిడిగుడ్లేసుకుని అట్లా చూస్తూంటది, దీని కసలు ఫీలింగ్స్ ఉండవా!
“ఓయ్ కాఫీ ఇక్కడపెట్టిపోతే..! నాకేవన్నా మంత్రవిధ్యలు వచ్చనుకున్నావా? చెప్పడానికి నీ నాలిక అరిగిపోతుందనా! చూడు నా కాలు తగిలి పడిపోయింది, వచ్చి తుడిచి తగలడు.”
ఆ చూపుకర్ధం ఏమిటో! టీ పాయ్ మీద కాళ్ళెందుకు పెట్టావనేమో! అసలు టీపాయ్ ఉన్నదే కాళ్ళు పెట్టుకోటానికి, దీనికేంతెలుసు గనక ఇది తెలియడానికి!
చీ! తడిబట్టేసి అచ్చం పనిమనిషి లాగే తుడిచేస్తుంది. కాస్త నాజూకుగా తుడవచ్చుగా! మోటు మనిషి.. నా ఖర్మ కొద్దీ దొరికింది.
సినిమాల్లో ఎంత అందంగా చేస్తారు! పనులన్నీ చేసినా జుత్తు చదరకుండా, చీర నలగకుండా, తలనిండా పూలతో నవనవలాడుతూ...!
ఇది పనులు చేస్తుంటే చూసే వాళ్ళు పనిమనిషే అనుకుంటారు తప్పించి ఇంటి ఇల్లాలంటే నమ్ముతారా!

ఆ మోహన్‌ గాడి పెళ్ళాం ఎప్పుడు చూసినా ఇస్త్రీ చీర నలగ కుండా కనిపిస్తుంది, వాడి అదృష్టం ఏం చేస్తాం!
ఆ మధూ..! వాడి పెళ్ళామైతే నెల తిరిగేసరికల్లా పదివేలు సంపాదించి వాడి చేతిలో పోస్తుంది. ఇదో దరిద్రగొట్టుది, దీనిపై ఖర్చే గాని దమ్మిడీ రాబడి లేదు.
హు… ఇప్పుడెన్ననుకుని ఏం లాభం! ఎక్కువ చదివిన వాళ్ళు మాట వినరనే గదా, చిన్న పిల్లైతే బుద్దిగా, ఒద్దికగా కాపరం చేసుకుంటుందని వెతికి, వెతికి దీన్ని చేసుకుంది. పెళ్ళి నాటికి డెబ్బై శాతం మార్కులతో ఇంటర్ పూర్తిచేసింది, మీకు ఇష్టమైతే చదివించండీ అన్నారు, చదివిస్తే ఉద్యోగం చేసేదే! కాని తనదేమో మరీ బీకాం తర్డు క్లాసు చదువు, చూస్తూ చూస్తూ దీన్ని బియ్యెస్సీ ఎలా చదివించగలం! ఐనా పెళ్ళాం సంపాదన తినే అదృష్టం అందరికీ ఉండొద్దూ!

దీని ముక్కేంటీ ఈ పక్కనుండి చూస్తుంటే నడ్డి ముక్కులాగుంది! పెళ్ళి చూపులనాడు అంత గమనించనేలేదు!
ఆ బల్బు వెలుతుర్లో కూర్చోబెట్టి చూపించారు, పచ్చటి పసిమి చాయ లాంటి రంగు అని మోసపోయా! ఆ.. ఏం రంగులే ఇదంతా మధ్యలోనే తిండివల్ల వచ్చిన రంగే, లేకపోతే ఇద్దరు పిల్లలూ అంత నల్లగా ఎందుకు పుడతారు! నేను నలుపే ఒప్పుకుంటా, నా పిల్లలైనా తెల్లగా ఉండాలనే గా దీనిరంగుచూసి చేసుకుంది.
ఇద్దర్ని కని గేదె లా తయారైయ్యింది! నాకు బయట సవాలక్షపనులు.. బలం కోసం నేను తినడం ఎలాగూ తప్పదు, పొట్ట ఇలా పెరగాల్సిందే, ఏం చేయలేం. ఐనా మగ వాడికి పొట్ట ఉంటేనే ఇంట్లో లక్ష్మి తాండవిస్తుందంటారు. ఆడది దీనికేం రోగం! కాస్త తిండి తగ్గించి సన్నబడచ్చుగా.

ప్చ్.. మొన్నటికి మొన్న.. రమణ మామ కొడుకు పెళ్ళికి దీన్నేసుకు వెళితే ఎంత అవమానంగా అనిపించిందనీ! ఆ శేఖర్ గాడిదీ తమది ఓ రెండ్రోజుల తేడాతో ఒకేసారి కదూ పెళ్ళైంది. వాడు, వాడి పెళ్ళాం కొత్తగా పెళ్ళైన జంటలా వచ్చారు అక్కడికి. వాడి పెళ్ళాం ఆ కారులోంచి దిగడమే ఎంత స్టైల్ గా దిగిందని! జుట్టు విరబోసుకుని ఎంత అందంగా తయారై వచ్చింది!
ఇదీ ఉంది కోతిలా నా వెనుక స్కూటర్ పై కూర్చుని గాలికి చిందరవందరైన జుట్టుతో, జడేసుకుని పల్లెటూరి గబ్బిలం లాగ!
ఆ పెళ్ళి లో మెరుపు తీగల్లా తిరుగుతూవున్న వాళ్ళని చూస్తూంటే ఈ బండది ఎంత రోత గా అనిపించిందో. ఖర్మ కాలి దీన్ని చేసుకున్నా.

చూస్తుంటే ఇది రోజు రోజు కీ పొట్టిగా ఐపోతున్నట్లు నాకు డౌట్! పెళ్ళి చూపులనాడు బానే కనిపించింది ఆ హైమని చేసుకోవాల్సిందా! ప్చ్ నేనే తిప్పి తిప్పి కొడితే ఐదున్నరకి రెండంగులాలు తక్కువే ఉన్నా, హైమ నాకంటే పొడవనే కదా ఆ సంబంధం వదులుకుంది. మామయ్య కూతుర్నైనా చేసుకోసుకునుండాల్సింది. అది నల్లగా ఉందని వద్దన్నా...., మొన్నటి పెళ్ళి కి తన భర్త తో కలిసి వచ్చింది, ఎంతబావుందని!
ఐనా దీని బాబు ఇచ్చే కట్నం మామయ్య ఇస్తానన్న దానికన్నా ఓ యాభై వేలు ఎక్కువని, అనవసరంగా తొందరపడి దీన్ని చేసేసుకున్నా! ఆ డబ్బ కాస్తా చెల్లి పెళ్ళికి చేసిన బాకీలకీ, వేరే పాత అప్పులు తీర్చడానికీ అప్పుడే ఖర్చైపోయింది.

పెద్దక్క మొదట చెప్పిన సంబంధం బాగుండే, బాగా డబ్బున్న వాళ్ళు, పైగా చిన్న పిల్ల.. ! ఆ… ఏం చిన్నపిల్లలే చిన్న పిల్ల మాటలా అది మాట్లాడింది!! జుట్టంతా గీకేసిన మరిగుజ్జు గొరిల్లా లాగా ఉన్నాడు నేను చేసుకోను అంది అందరిముందూ!! తనకేం తక్కువ? కాస్త మూతి ఎత్తుగా ఉన్నందుకే గొరిల్లా లా కనిపించానా దానికి!! తననొద్దనన్నందుకు దానికి తగిన శాస్తి జరిగింది, అందరికీ ఒంకలు పెడుతూ పెళ్ళీ పెటాకులు లేక ఇంకేం చేయాలో తోచక చదివీ, చదివీ ఇప్పుడేదో ఉద్యోగం చేస్తుందట. పెద్ద హోదా అని చెప్పుకు మురుస్తున్నారు గాని అదే నన్ను చేసుకునుంటే ఇప్పటికి ఇద్దరు పిల్లల్ని కని గౌరవంగా ఇంటిపట్టున హాయిగా ఉండేది. బైటకెళ్ళి అడ్డమైన చాకిరీ చేసే బాధ తప్పేది.
ఇప్పుడు చూడు ఆ అదృష్టం దీనికి పట్టింది.

అబ్బ ఎంత పొగరు! దీనికి? గుడ్డ తెచ్చి మొహాన కొట్టి పోయింది. జలుబు చేస్తే చీమిడి రాదేమిటీ? ఏదో లేవలేక ఇక్కడే చీది పడేసా, తరువాత ఎలాగూ తుడుస్తుంది కదా అని! దీనికే ఇదొక్కతే ప్రపంచంలో పరిశుభ్ర్తత పాటించే దానిలా!
నేను పెట్టే తిండి ఎక్కువై కొవ్వెక్కింది దీనికి.
ఆడపడుచు కట్నం దగ్గర పేచీ పడి ఒదులుకున్నాడు గాని ఆ సిక్రింద్రాబాద్ వాళ్ళ అమ్మాయి ఉమ ఐతే సిటీ పిల్ల అన్నివిధాలా బాగుండేది. ఈ పల్లెటూరి ముచ్చుమొహం దానికి ఓకల్చరూ లేదు పాడు లేదు. ఏదో ఆస్థివుంది ఒక్కతే పిల్ల అని ఆశపడి ఈ శని గ్రహాన్ని తెచ్చుకున్నా. పోనీ ఏమైనా పెట్టుపోతలు పెడుతున్నారా అంటే అదీ లేదు చెప్పుకుంటే సిగ్గు చేటు. ఆ పెళ్ళి నాడు ఇచ్చిందే!
ఏదడిగినా ఆ పొలం మాతరువాత మీకే కదండీ అంటారు దొంగ పీనుగులు వీళ్ళు ఎప్పుడు చావాలీ? ఏడాది కి ముష్టి మూడు జతల బట్టలు పెట్టి ఏదో పీతాంబాలు ఇచ్చినట్టు పోజులు! మహా ఐతే సంవత్సరానికి ఓ రెండు బస్తాల బియ్యం, ఇంటికి కావలసిన సరుకులూ అవీ పంపిస్తున్నారు, దానికే తెగ నీలిగి పోతున్నారు. అసలు ముందుముందు నాకు రావల్సిన పొలం లోని పండే పంటే కదా అదంతా, నా పంట నాకు పంపటం కూడా గొప్పేనా!

ఇంకేం మిగిలింది దీనికి! పెళ్ళిచూపులకి ముందు అక్క దీన్ని చూసొచ్చి అమ్మాయిది తాచుపాము లాంటి జడరా అని తెగ చెప్పింది. ఏం తాచుపాము! ఇప్పుడది వానపామైపోయింది. తనంటే ఆఫీసుకెళతాడు, ఎండలో బైట తిరుగుతాడు కనక తనకు బట్టతలైంది. అదీగాక మగవాడికి బట్టతల సిరిని తెస్తుంది అంటారు. ఆడదాని అందం దాని జట్టులోనే కదా ఉండేది. ఆ మాత్రం మెయింటేయిన్‌ చేసి చావద్దూ వెదవ పీనుగ!
హా.. హైనా ఇప్పుడెన్ని అనుకుని ఏం లాభం! నా తలరాత ఇలా ఏడిచింది.
ఏదో నాది విశాల హృదయం కనక ఇంకా దీన్ని ఏలుకుంటున్నా! ఈ జన్మ కి దీంతో అడ్జెస్ట్ అవ్వాల్సిందే తప్పదు.

**************

నీ ఆశ నీదే

2008-08-20T07:44:00.000-07:00

నేను రాసిన కథ , " నీ ఆశ నీదే"
ప్రాణహిత ఆగస్ట్ ఎడిషన్ లో మీ అమూల్య అభిప్రాయాలు కోరుతూ:)
http://www.pranahita.org/2008/08/ni_asha_neede/

నవ్వుతున్న ఏడుపు

2008-08-07T03:35:00.000-07:00

ఈ రోజు కూడా లేటైయ్యింది, చిన్నూ ఏడుస్తాడేమో! ఇయర్ ఎండిగ్ మూలంగా పనెక్కువగా ఉంది. ఏదో అలసట, చిరాకు మొరాయించే మనసు, శరీరాల్ని లాక్కెడుతూ ఇంకెంత కాలమో!
“వావ్ యువార్ లుక్కింగ్ వెరీ స్మార్ట్ టుడే!” గుట్కా నములుతూ వెకిలిగా నవ్వుతున్నాడు మేనేజర్.
ఎప్పుడూ అతికించుకునే ప్లాస్టీక్ నవ్వు తో అతని వైపు చూసి బయటకి నడిచాను.

బండి కూడా నాలాగే తయారయ్యింది! బ్యాటరీ వీక్ అయినట్టుంది, సర్వీసింగ్ కి ఇవ్వటానికి టైమేది! దిగి స్టాండ్ వేసి కిక్ రాడ్ పై నా విసుగంతా కుమ్మరించేశాను. నేను మాత్రం నువ్వంటే పడతానేమిటీ? అన్నట్లు అది రివర్స్ లో కాలిని విసురుగా తాకింది, మరింత విసురుగా నా కాలు దాన్ని నెట్టింది, అబ్బా ఏదో అయ్యింది, ఒహ్ కాలి గోరు లేచి వేలాడుతూ ఎర్రగా రక్తం! బండి నన్ను చూసి నవ్వినట్టనిపించింది. రియర్ మిర్రర్ లో నా మొహం కూడా నవ్వుతున్నట్టుగానే ఉంది!
వెర్రినవ్వు అలవాటై పోయింది! నాన్న కొట్టినా, అమ్మ తిట్టినా, అన్న తన్నినా మనం ఏడిస్తే ఓదార్చే వాళ్ళుండరని అర్ధమైన పసివయసులోనే ఏడుపు ఇంకి పోయింది.
ఆడ పిల్ల కి సహనం, దయ, కరుణ తప్పించి మరొక ఎమోషన్‌ ఉండకూడదని ఇంట్లో శిక్షణ మొదలైనప్పుడే పెదాలపై వెర్రి నవ్వు అతుక్కుంది.
కష్టాలు, బాధలు, అవమానాలు అన్నింటికీ ప్రతి స్పందన ఆడదానికి నవ్వే నని మెదడు చిన్నప్పుడే నేర్చేసుకుంది.

పళ్ళు బిగపట్టి మళ్ళీ కిక్.. ఉఫ్ స్టార్ట్ అయ్యింది.

రోడ్డు పై లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. చల్ల గాలి దయగా పలకరిస్తోంది. కాలికింద జిగటగా రక్తమేమో! హాస్పెటల్ ముందు నుండి వెళుతున్నా, వెళ్ళి గోరు తీయించి డ్రెస్సింగ్ చేయించుకుంటే..! అమ్మో ఒద్దు ఇంకా లేటౌతుంది, హాస్పిటల్ వైపు చూసాను బైట జనాలు పడిగాపులుకాస్తున్నారు. ఎలాగో ఇల్లు చేరితే మెల్లిగా గోరు పీకి పడేస్తే సరిపోతుంది, ఇక్కడ టైమ్‌ వేస్టు.
ఏడుపొస్తే ఎంత బాగుండు! ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ ఆపక తప్పదు! పక్కనే బైకు ఆపుకుని బైటకి గట్టిగా ట్రాఫిక్ ని తిట్టుకుంటున్నాడు ఎవ రో ఒక అతను.
నాకు తెలుసు ఇప్పుడూ నా నవ్వు చెరిగి పోనిదని, హాయిగా అలా చిరాకు పడగలిగితే బాగుండు!

హమ్మ ట్రాఫిక్ వదిలారు, ఇంకొక్క సిగ్నల్ దాటేస్తే ఇంటికి చేరినట్టే! ఆడవాళ్ళకి ఇంతసేపు పనెందుకు ఉంటుంది..! మా ఆఫీసు లో నాలిగింటికే బయలుదేరుతారు అంటాడు మాటి మాటికీ ఆయన!

పక్కన ఫుట్ పాత్ పై పడి దొర్లు తున్న పిచ్చి మనిషి! ఏది సున్నితమో అక్కడికి చేరుతుందేమో ప్రతి బాధ!
గుండె పట్టేసినట్టు గా ఉంది, ఏదో తెలియని బాధ.

ఇల్లు వచ్చేసింది, ఒక స్టెజ్ పైనుండి మరొక స్టేజ్ పై నటన! జీవితమంతా ఇంతేనా!

చిన్నూ గేటు దగ్గరే వెక్కుతూ నిల్చుని ఉన్నాడు, బండి కనిపించగానే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేశాడు.

“అమ్మా త్వరగా వస్తానన్నవ్? మళ్ళీ లేటు గా వచ్చావ్.”

వాచ్ మెన్‌ చేతికి బండి ఇచ్చి పార్కింగ్ లో పెట్టమని సైగ చేస్తూ, “ఏవయ్యింది?” అడుగుతూ చిన్నూని దగ్గరకి తీసుకున్నాను..

"అట్లాస్ తెచ్చావా?" సందేహంగా అడిగాడు.

"అయ్యో మర్చి పోయా నాన్నా!, చీ దానికేనా ఏడుపు ఏడవకూడదు." వాడిని ఓదారుస్తూ లిఫ్ట్ వైపు నడిచాం.

“నా వైట్ షూ చిల్లు పడిపోయింది కొనుక్కోవాలి త్వరగా రమ్మని చెప్పాగా, ఈ రోజు పీఇటీ సార్ కొట్టాడు! నాన్న ని అడిగితే నాన్న కూడా కొట్టాడు.” వెక్కుతూ చెప్పుకుపోతున్నాడు.

“రేపు తప్పక కొంటాను నాన్నా నువ్వు బంగారు కొండవు కదు ఏడవకూడదు, నాన్న ని విసిగించావా?”
కందిన వాడి లేత బుగ్గల్ని కళ్ళు హృ దయానికి చేరవేసాయి, అది భోరు మంటూ ఉంది.

రక్తం తో అతుక్కు పోయి రానంటున్న చెప్పు ని బలవంతంగా లాగి పడేస్తూ ఉంటే, హాల్లో టీవీలోంచి తల ఎత్తి గుర్రు గా చూసి నా చిరునవ్వు పలకరింపు తో మళ్ళీ టీవీ లో పడిపోయింది అత్తయ్య.

రామ కోటి పేపర్లు మడతపెడుతూ, "వీడి అల్లరి ఎక్కువై పోయింది, ముఖ్యమైన వార్తలు వినకుండా ఇంట్లొ ఒకటె గొడవ ఏడుపు. మళ్ళీ పదిన్నర తరువాత గానీ చూపించరు పూర్తి వార్తలు!"
విసుగ్గా ఆరోపిస్తున్నట్లుగా గట్టిగా చెపుతూ నా వెనుక నక్కిన చిన్నూ ని ఉరిమి చూశాడు మామయ్య.

అయ్యో అలాగా అన్నట్లు హావ బావాలు చూపుతూ లోనికి నడిచాను.

"పాపం వాడికి ఒహటే తల నెప్పిట అలసిపోయి ఆఫీసు నుండి వచ్చాడు పడుకో నివ్వకుండా వీడు ఊరికే సతాయించేస్తూ ఉన్నాడు." తన కొడుకుపై జాలి పడిపోయింది అత్తయ్య.

“అయ్యో ఏరీ ! పడుకున్నారా! టీ తాగారా, డిస్ప్రిన్‌ ఉండాలి ఇంట్లో, వేసుకున్నారా?” కుశలమడుగుతూ బాత్రూం లో టాప్ కింద కాలు పెట్టి నీళ్ళు వదిలా చుర్రు మంది.

“ఆ.. టీ తాగక? నువ్వొచ్చి ఇచ్చే వరకు ఎదురుచూడాలా, ఐనా వాడికి పెళ్ళం చేతి టీ తాగేంత అదృష్టమా!” హాల్లోంచి అత్తయ్య మాటలు వింటూ గోరు లాగిపడేసి, కట్టు కట్టుకుని, ఇల్లాలి వేషం కట్టుకున్నాను.
మిరపకాయ బజ్జీలు తెచ్చుకుతిన్నట్లున్నారు, టేబుల్ పై వదిలేసిన ముక్కలకి ఎర్ర చీమలు పట్టి ఉన్నాయి. చిన్నూ అటువైపు వెళ్ళకు జాగ్రత్త నా వెంటే తిరుగుతున్న చిన్నూ ని హెచ్చరిస్తూ గబ గబా శుభ్రం చేసి వంట పనిలో పడిపోయాను.

తిన్నా తినకపోయినా రెండుపూటలా వంట చేయక తప్పదు. పెళ్ళైన నాల్గు నెలలకే, కోడలు సరిగా అన్నం పెట్టలేదనీ, పాచి కూరలూ, అన్నం తిన్నామనీ కూతురితో చెప్పుకుని బంధువుల్లో దోషి గా నిలబెట్టేసారు.
“అన్నం తినకుండా ఎలా బ్రతికున్నారు? నా పై అభాండాలు వేసి ఇక్కడ అన్నం లేకుండా ఉండడమెందుకు? అంత బాగా చూసుకునే మీ అన్నలు ఎవరో ఒకరి దగ్గరa ఉండొచ్చుగా!” అంటూ భర్తనడిగింది ఆ రోజు.

“అన్నయ్య ల్లా నేను పెళ్ళాం చాటు వాజమ్మ ని కాదు! తల్లీ తండ్రీ తరువాతే నాకెవరైనా! నేను పెళ్ళి చేసుకున్నదే వాళ్ళకోసం, వాళ్ళని చూసుకునే వాళ్ళు లేరనే నిన్ను చేసుకుంది. అత్తా, మామ లకి తిండి పెట్టడం కూడా నీకు బరువైన పనా? మీ వాళ్ళైతే ఇలాగే చేసేదానివా?”
భర్త మాటలకి సమాధానం చెప్పి ఒప్పించటం కన్నా ఓ పూట వంటే తేలికనిపించింది.

“అమ్మా ఆకలి” చిన్నూ మాటలకి ఈ లోకం లోకి వస్తూ వాడికి అన్నం కలిపి “ఇదిగో నేను కలిపింది అంతా వదిలేయ కుండా తినేయాలి వెళ్ళి హాల్లో కూర్చో.
అత్తయ్యా, మామయ్య గారు వడ్డిస్తున్నాను రండి” అందమైన చిరునవ్వు తో కూడిన నా పిలుపు అందుకొని లేచారు వాళ్ళు.

“మోకాళ్ళ నెప్పి అడుగు తీసి అడుగు వేయలేక పోతున్నా, రాధ దగ్గరున్నప్పుడు వారం, వారం డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళేది! అది మాత్రం ఉద్యోగం చేయడం లేదా ఏమిటి? నీలా రాత్రుల దాకా బయట తిరుగుళ్ళు దానికి లేవు ఇంటిని చక్కదిద్దుకునే సంసార లక్షణాలు గలది!”
తమని తరిమేసిన పెద్ద కోడలి గొప్పలు అత్తగారి నోటంబడి వినటం అలవాటై పోయింది.

“అయ్యో నెప్పి ఎక్కువగా ఉందాండీ! రేపు తప్పకుండా హాస్పెటల్ కి వెళదాం! మందులు ఉన్నాయిగా, రోజు వాడుతున్నారా?”

“ఆ ఉన్నాయిలే! పాడు మందులు పనిచేస్తాయా పాడా! ఇదేంటే.. వంకాయ వేయించావు? మేం భూమ్మీద ఇంకో నాల్గు రోజులు ఉండాలా వద్దా!” పళ్ళెం లో మరి కాస్త వంకాయ వేసుకుని తింటూ ధీర్ఘాలు తీస్తోంది.

“ఏంటీ సాంబారు చల్లగా ఉంది?” మామయ్య మాటలకి నా మతి మరపు ని తిట్టుకుంటూ సాంబారు గిన్నె తీసుకుని స్టౌ వైపు నడిచాను, వెనక వాళ్ళ మటలు వినిపిస్తూనే ఉన్నయి.

“సంధ్య పోన్‌ చేసిందని చెప్పావా?”

“ఏదీ మహారాణీ గారు ఇప్పుడేగా ఇంటికి చేరింది.”

వాళ్ళ ఒక్కగానొక్క కూతురు సంధ్య ఫోన్‌ చేసిందంటే ఏదో పెద్ద ఖర్చు మీదపడపోతుందన్నమాటే!

చిన్నూ పిలుస్తూన్నాడు “అమ్మా తినేసా.”

“గుడ్ వెళ్ళి పడుకో నాన్నా.” నా మాటలకి బుద్దిగా బెడ్ రూం కేసి వెళుతున్న చిన్నూ తో పాటు పరుగు పెడుతున్న మనసునీ, శరీరాన్నీ బలవంతంగా ఆపి పనిలో మునిగి పోయాను.

“సాంబారు వేసుకోండి, జాగ్రత్త వేడిగా ఉంది.”

“కొద్దిగా చాల్లే ఏదీ ఎక్కువ తినలేక పోతున్నా! ఉదయం సంధ్య ఫోన్‌ చేసింది వచ్చే వారం లీవు తీసుకో మళ్ళీ దొరకలేదంటావు” చెపుతూ తన భార్య వైపు చూసాడు మామయ్య మిగతాది నువ్వు చెప్పు అన్నట్టుగా.

“సంధ్య ఫోన్‌ చేసింది, నీకూ చేస్తే ఎంగేజ్ వచ్చిందట. వచ్చే శుక్రవారం అపార్టుమెంటు గృహప్రవేశం పెట్టుకున్నారట. ఇల్లు కొన్నుక్కుని రెండేళ్ళైనా కాలేదు మళ్ళీ అపార్టు మెంటు కొన్నుక్కున్నారని అందరూ తెగ ఏడ్చి పోతున్నారు అందుకే సింపుల్ గా చేస్తున్నాం అని చెప్పింది. అన్నా తమ్ముళ్ళు అంటూ ముగ్గురున్నారు ఏం లాభం? ఏదన్నా ఘనం గా చదివించాలి ఈ సారి!
నీకు మీ అన్నయ్య ఇచ్చాడు చూడు అలాంటి వెండి అష్టలక్ష్మీ బిందే, నిలువెత్తు దీపపు సెమ్మెలూ తీసుకు రమ్మని చెప్పింది. పాడు ఉద్యోగం వల్ల తీరికే దొరకదు వచ్చి పిలవలేక పోతునాను అని ఒకటే బాధ పడిందనుకో. పాపం అన్నీ అదే చూసుకుంటుంది ఒంటరి కాపురం !”
ఎప్పటిలాగే కూతురి ఎంత కష్టపడి పోతొందో వివరించడం మొదలెట్టింది అత్తయ్య

నాకు అన్నయ్య ఇచ్చాడా? పెళ్ళి లో పీడించి నాన్న దగ్గర వసులు చేసింది వీళ్ళేగా! ఎంత లోగా అందంగా ఎలా మార్చేశారు విషయాన్ని! ఆమె ఒక ఇల్లు కట్టి సంవత్సరమైనా కాలేదు అప్పటి గృహ ప్రవేశానికి వెండి డైనింగ్ సెట్టు కావాలి అంటూ దాదాపు వెండి వంటపాత్రలు అన్నీ కొనిపించుకు వెళ్ళింది! మళ్ళీ ఇప్పుడు...!

“వింటున్నావా? అన్నా తమ్ముళ్ళు బాగా సంపాదిస్తూ ఉన్నారు, ఏం లాభం? ఒక్కగానొక్క ఆడపిల్ల ప్రతి దానికీ దేవిరించుకొని అడుక్కోవలసిందే! నువ్వో రోజు లీవు పెడితే వెళ్ళి కొనుక్కు రావచ్చు అలాగే దానికీ, అల్లుడుకీ, పిల్లలకీ బట్టలు కూడా తీయాలి.”
నా తల గంగిరెద్దు లా ఆడుతోంది, పెదాలపై చిరునవ్వు తాండవిస్తోంది. నా మొహం లోకి పరీక్ష గా చూస్తూ చెప్పుకు పోతోంది అత్తయ్య. తను ఆశించిన చిరునవ్వు నామొహం లో చూసిందేమో ఎక్కువ రాద్దాంతం లేకుండా భోజనాలు ముగించి టీవీ ముందు సెటిల్ ఐపోయారు ఇద్దరూ.

“ఏవండీ! మీరూ రండి.. భోంచేద్దురు గానీ,”

“అమ్మా, నాన్నా సరిగా భోంచేసారా? ఎందుకింత లేటు చేస్తునావు? ఇలాగైతే వాళ్ళ ఆరోగ్యం ఏమౌతుంది? నీకస్సలు శ్రద్ద లేకుండా పోతోంది!” భోజనానికి కూర్చుని తల్లీ తండ్రీ వినేట్టు క్లాసు పీకడం మొదలెట్టాడు.

హు.. చిన్నవాడు ఆరోగ్యంగా పెరగాల్సిన వాడు తిన్నాడో లేదో పట్టదు వీళ్ళకి! ఇంత మందిలో వాడు ఒంటరిగా బిక్కు బిక్కు మంటూ పెరుగుతున్నాడు! సొంత గా పెట్టుకు తినగలిగే వాళ్ళకి మాత్రం ఒకరు దగ్గరుండి చూసుకోవాలిట!

“ఏంటీ మొహం అదోలా పెట్టావ్?” అడుగుతున్న ఆయన్ని నమ్మలేనట్టు చూసాను.
ఓహో నా మొహం అదోలా కూడా మారుతుందా! వాష్ బేసిన్‌ దగ్గరున్న అద్దం లోని నా మొహం లోని చిరునవ్వు నన్ను నిరాశ పరిచింది.

“సాంబారు చల్లారి పోయింది.”

“మళ్ళీ వేడి చేసి తీసుకొస్తా.”

“ఇల్లంతా చెత్త కుప్ప లా తయారైయ్యింది! ఓ రోజు లీవ్ పెట్టి సర్దేయకూడదూ?”

“ఈ సండే ఓ రెండు గంటలు ముందుగానే లేచి సర్దేస్తా.” ఇంటి అందమే కదా, ఇల్లాలికి ముఖ్యమైనది.

వెండి బింది, సెమ్మెలు పుణ్యమాని వ్యంగపు బాణాలు లేకుండా ఈ రోజు భోజనాల కార్యక్రమం ముగిసింది. ఒంటరిగా ఎంత సేపైనా పనిచేసుకోగలను గానీ ఈ గంట భోజనాల తంతు ముగిసేసరికి నీరసం ముంచుకొచ్చేస్తుంది!
ఈ నా ఇంటిలో ఎక్కువ సేపు నేను గడిపే స్థలం ఈ ఎనిమిదడుగుల వంటగదే!
ఎంతసేపు, ఓ ఐదు గంటలు అలా పడుకుని ఇలా లేచి వచ్చేయనూ.. వంటగదితో వీడ్కోలు పలికి నడిచాను మరో స్టేజ్ పైకి మరో పాత్ర లోకి.
“చీ అలసిపోయినట్టు ఉంటావు ఉత్సాహంగా ఉండొచ్చుగా! పెద్ద ఉద్యోగం నువ్వొక్క దానివే చేస్తున్నావా! మా ఆఫీసుకొచ్చి చూడు ఆడవాళ్ళు ఎలా ఉంటారో పిట పిటలాడుతూ.”

పిడికెడంత హృదయం నెప్పి తట్టుకోలేక మూలుగుతోంది. పెదాలపై వెర్రి నవ్వు ఉండే ఉంటుంది!
జీవితం లో తీరని కోరిక మళ్ళీ మనసులో పురి విప్పుకుంటుంది, దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా ఏడవాలని..
అమ్మో ఇప్పుడు ఏడవడానికి టైమ్‌ ఏదీ! పొద్దున్నేలేవాలి, స్టేజ్ పై నవ్వులు పూయించడానికి.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

షేర్ ఆటో కథ

2008-05-07T03:09:00.000-07:00

కొత్తపాళీ గారు "కథ రాయండి" అంటూ ఇచ్చిన ఇతివృత్తానికి పోటీ లో బహుమతి గెలుచుకున్నా నా మరో కథ
ఈ మాట వెబ్ పత్రికలో

తెల్ల కాగితం

2008-03-05T09:41:00.000-08:00

వీధి గుమ్మంలో నించుని వీధి లోకి చూస్తూన్నాను. పక్కింటి గుమ్మం లోంచి లోపలికి తొంగి చూసాను. రమణ పని నుండి ఇంకా రాలేదు. దూరంగా కృష్ణా గాడి గొర్రెలు, వాటి వెనకే కృష్ణ కనిపించారు. వీడి గొర్రెలు వచ్చే టైం అయ్యిందంటే ఈ సరికే రమణ వచ్చుండాలి, ఇంకా రాలేదంటే పొరుగూరి పనికి వెళ్ళుంటాడు ఇక రాడు.
శీను గాడి కొత్త నోటు పుస్తకం గురించి రమణ తో చెప్పాలని ఆత్రంగా ఉంది.
ఇంటి ముందు నుండి కృష్ణ గాడు వెళుతున్నాడు పోని వీడికి చెప్పనా! వీడికేమీ తెలియదు, చెప్పినా పట్టించుకోడు!
వాడు గొర్రెల తో బాటు మాఇంటిని దాటి వెళ్ళి పోయాడు.

ఉదయం బడి లో చూసిన శీను గాడి నోటు పుస్తకమే పదే పదే గుర్తొస్తూ ఉంది. ఎంత బావుందో అందమైన అట్ట ఒక్క సారి చూపించి దాచుకున్నాడు. సిటీ నుండి మా బాబాయ్ నాకోసం తెచ్చాడు కొత్త పేజీలు ఎంత మంచి వాసనో అంటూ ఊరించి చెప్పి, నాకూ ఇవ్వరా నేనూ చూస్తానని ఎంత అడిగినా ఇవ్వనేలేదు.

"శివా రారా" ఇంట్లోంచి అమ్మ గొంతు. గంజి తాగ టానికి పిలుస్తుంది. మళ్ళీ ఒక సారి వీధి చివరిదాకా చూసాను. సాయంత్రం వేళ దాటి మెల్లిగా చీకటి కమ్ముతూఉంది.
లోపలికి వెళ్ళాను. కూలిపోవటానికి సిద్దంగా ఉన్న వసారా బయట పొయ్యి ముందు ఉన్న అమ్మ ప్రక్కనెళ్ళి కూర్చున్నా
కమ్మటి గంజి వాసనకి పొట్టలో ఆకలి మొదలైంది, గబ గబా గంజి తాగేసి నాన్న కోసం గుమ్మం దగ్గరెళ్ళి నిలుచున్నా. దూరంగా వీధి మొదట్లో నాన్న కనిపించగానే పరిగెత్తుకుంటూ ఎదురెళ్ళి కబుర్లు మొదలెట్టాను.

నాన్నా మా తరగతి లో ఈసారీ కూడా పరిక్ష లో నేనే ఫస్ట్ వచ్చా, ఈ రోజు నేను వేసిన బొమ్మ చూసి మాస్టారు నన్ను వెరీ గుడ్ అన్నాడు." చెపుతూ నాన్న తో కలిసి ఇంట్లో కి వచ్చాను.

నాన్న అమ్మ ఇచ్చిన నీళ్ళు తాగుతూ వసారా లో గోడ కి ఒరిగి కూర్చున్నాడు.

"నాన్నా శీను గాడు ఈ రోజు కొత్త నోటు పుస్తకం తెచ్చు కున్నాడు నాకు కొంటానని ఎప్పుడూ చెపుతావు ఇప్పటి దాకా కొననే లేదు."
"వరస గా కరువే కదరా! ఒక్కో సారి ఒక్కో కారణం తో పంటలే లేవు, ఈసారి పరవా లేదు. పంట డబ్బు రాగానే కొంటాలేరా. రైతు నై ఉండీ పంటలు లేక కూలికెళదామన్నా కూలి కూడా దొరకని రోజులొచ్చాయి! ఈ చిన్న రైతు బతుకు నీకు మాత్రం ఒద్దురా, నువ్వు బాగా చదివి ఉద్యోగం చేయాలి." అన్నాడు నాన్న.

"ఓ అలాగే నాన్నా నేను బాగా చదువుతాగా, మా లెక్కల మాస్టారు రోజూ అంటాడు నేను గొప్పవాన్నౌతానంట."
తరువాత చాలా సేపు అమ్మ తో ఈ సారి పంట గురించి, ధరలు, వ్యవసాయం గురించి మాట్లాడు తూనే ఉన్నాడు నేను చిన్నప్పటి నుండీ వింటున్నవే! వారి మాటలు వింటుంటే ఎప్పుడో నిద్ర పట్టేసింది.

తెల్ల వారి లేచి చూస్తే నాన్న లేడు చీకటి తోనే పొలాని కెళ్ళాడు. ఈసారి వాతావరణం బాగుంది, పంట బాగానే వచ్చేటట్టుంది, దీంతో పాత అప్పులన్నీ తీరితే చాలు అంటూ అస్తమానం పొలం దగ్గరే గడుపుతున్నాడు.
బడి కెళ్ళ డానికి తయారై పోయి "అమ్మా బడి కెళుతున్నా" అమ్మ వైపు చూస్తూ చెప్పా తలూపింది. అంటే ఇంక తినటానికేమీ లేనట్టే! పుస్తకాలు తీసుకుని బయటకొచ్చి రమణ వచ్చాడేమో నని ఓ సారి వాళ్ళింట్లోకి తొంగి చూసా వాడు లేడు.
బడి కేసి నడవ సాగాను శీను గాడి కొత్త నోటు పుస్తకం గుర్తొచ్చింది అలాంటి తెల్లటి కాగితాల పై రాసుకోవాలని నా కెప్ప టి నుండో ఆశ. ఇప్పటి దాకా కొత్త తెల్లకాగితం పై ఎప్పుడూ రాయలేదు. అక్కడా ఇక్కడ అడిగి తెచ్చిన పాత కాగితాలు, పోస్టర్ లు, ఓ వైపు ఖాళీ గా ఉన్న కరపత్రాలు, లాంటి వాటినన్నింటినీ పుస్తకం లా కుట్టి ఇస్తాడు నాన్న.
అసలు మా బడిలో చాలా మందికీ ఇంతే కొత్త పుస్తకాలు ఉండవు ఎక్కువ మంది మధ్యాహ్నం బడి లో పెట్టే అన్నం కొరకే బడి కి వచ్చేది. ఐదో తరగతి వరకూ వస్తారు, ఆతరువాత ఎవరూ చదవరు. ఆ తరువాత బడి లో అన్నం పెట్టరు గా అందువల్ల! ఐదు తరువాత పెద్ద బడి కెళ్ళ కుండా ఏదో ఓ పనికి వెళతారు.
రమణ పోయినేడాది వరకు తనతో బడి కి వచ్చేవాడు ఈ సంవత్సరం వాడు ఆరో తరగతి లోకి వెళ్ళాలి కాని చదువు మానిపించి వాళ్ల బావ దగ్గరికి కొయ్య పని లోకి పంపించాడు వాడి నాన్న. వచ్చే సంవత్సరం నేను ఆరు లోకి వెళతాను నాన్నైతే తనని మానిపించనని చదివిస్తాననే అంటున్నాడు.
ఆలోచించుకుంటూ బడి కి వచ్చేసా. సీను గాడి కోసం చూసాను వాడు కనిపించ లేదు. గది లో వెళ్లి కూర్చున్నా.
ప్రక్కన రాజు గాడు వాడి దగ్గరున్న నిన్న మాష్టారు వదిలేసి పోయిన చాక్ పీస్ ముక్కలు అందరితో ఎలా పోట్లాడి గెలుచుకున్నాడో చెపుతూ చూపిస్తున్నాడు.

"సరేలేరా " అని శీను రాలేదేమా నని చూస్తున్నా.
మొదటి పిరియడ్ మొదలైయ్యాక వాడు వచ్చాడు. మాష్టారు పాఠం చెప్పేసి "నేను చెప్పిందంతా చదవండి రా." అని తనతో తెచ్చిన పేపర్ చదుకుంటున్నారు.

తరగతి అంతా గోల గా ఉంది అందరూ ఇప్పటి నుండే అన్నం బెల్లు కొరకు ఎదురుచూస్తున్నారు.

"అరేయ్ మీరంతా అన్నం బెల్లు కి ముందు ఆకలికి, తరువాత నిద్ర కి జోగుతార్రా!" అని రోజూ అన్నట్లే అని తెలుగు మాష్టారు వెళ్లి పోయారు.

మెల్లి గా మరో రెండు పిరియడ్ లు గడచాయి.
అన్నం బెల్లు కాగానే అందరం వరస గా వెళ్ళి అన్నం తెచ్చుకుని మాట్లాడు కుంటూ తినసాగేం. ఈ సారి నాకు తప్పక కొత్త నోటు పుస్తకం కొంటానన్నాడు రా మానాన్న! అందరి తో చెప్పాను.

"అట్ట మాత్రం చాలా అందంగా ఉండాలని చెప్పరా." చెప్పాడు శీను.

"వీడిలా గీతల కాయితాలు ఉండొద్దు రా పూర్తి గా తెల్లది కొనుక్కో ."అన్నాడు రాజు గాడు.
తరువాత అందరం తరగతి గది లోకి వెళ్ళాం. ఇప్పుడు సుబ్బారావ్ మాష్టారు రావాలి కాని ఆ మాష్టారు ఎప్పుడూ సెలవు లోనే ఉంటుంటాడు కాబట్టి ఇది మాకు ఆట ల పిరియడ్ లాంటిది.
గదంతా గోల గోల గా ఉంది,అందరం శీను గాడి చుట్టూ చేరి వాడి నోటు పుస్తకం గురించి వాడు చెప్పేవన్నీ విన్నాం. ఈ పిరియడ్ చాలా తొందరగా అయినట్టు అనిపిస్తుంది రోజూ.

తరువాత గణితం మాష్టారు వచ్చారు.

శివా నిన్న నేను చెప్పింది బోర్డు పైని రాయరా." అని నాకు చాక్ పీస్ ఇచ్చారు. నేను రాసిన లెక్క చూసి "అరేయ్ నువ్వు మాత్రం చదువు మానేయకురా నీకు మంచి భవిష్యత్తుంది." అన్నారు ఎప్పటి లాగే.

చివరి పిరియడ్ సాంఘీక శాస్త్రం మాష్టారు పటాలు తెచ్చి భారతదేశ పటం పాఠం చెపుతున్నారు. అందరి చూపూ గుమ్మం వేపే ఉంది. వరండాలో మా తరగతిగది చివరగా ఉంటుంది. దీన్ని దాటి వరండా చివర కెళితే అక్కడ బెల్లు ఉంటుంది.
ఈ చివరి పిరియడ్ లో రహీం మాతరగతి ముందు నుండి వెళ్ళాడంటే బెల్లు అయినట్టే. రహీం నిచూడగానే అరచుకుంటూ బయటకి పరుగు పెట్టేస్తారు అంతా.

రహీం ని చూడ గానే మాష్టారు పాఠం చెప్పడం ఆపేసారు. అంతా తోసుకుంటూ వెళుతున్నారు.

"శివా నువ్వుండరా, ఈ మ్యాపులు తీసుకుని నాతో రా." అన్నారు మాష్టారు. ఆ పటాలు పట్టుకుని మాష్టారుతో ఆఫీసు గది కి వెళ్ళి టేబుల్ పై పెట్టి బయటకి వస్తుంటే గుమ్మం పక్కన తెల్లటి మబ్బుముక్కలా పడుంది ఓ తెల్ల కాగితం. అన్నం బెల్లప్పుడు వచ్చిన ఆ గవర్నమెంట్ సార్లు పడేసుకున్నారేమో పాపం!

వంగి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నా. అబ్బా ఎంత బావుందో పూర్తిగా తెల్లది, కొత్త కాగితం! వెనిక్కి తిరిగి చూసా మాష్టారు పటాలు సర్దుకుంటుంన్నారు.

"ఇది ఇక్కడ పడుంది నేను తీసుకోనా మాష్టారు.. " అడిగా. నావైపు తిరిగి చూసి "ఊ తీసుకో" అన్నారు.

దాన్ని భద్రంగా పట్టు కుని ఇంటికి బయల్దేరాను. స్కూల్ ఓ పక్కన పడి పోయిందని ఇంకో మంచి గదులు కట్టించ మని పెద్ద మాష్టారు గవర్నమెంట్ కి రాసారంట ఈ రోజు వాళ్ళొచ్చి చూసెళ్ళారు.
రాజు గాడి ఇంటి దగ్గర కొచ్చాను వాడు బైటే నిలుచుని ఉన్నాడు,

"ఆటకి రావారా." నన్ను చూసి అరచాడు. ఉహూ రాను చెప్పి మా వీధి మలుపు తిరిగాను. మన కేమైనా సమస్య వస్తే గవర్న మెంట్ కి రాస్తే వారొచ్చి తీరుస్తారట! గవర్న మెంట్ గురించి మాష్టారు చెప్పే వన్నీ గుర్తు తెచ్చు కుంటూ ఇంటికొచ్చాను.

పూర్తి తెల్ల కాగితం, కొత్త ది నాదే అనుకుంటే సంతోషతో ఉప్పొంగి పోతున్నా.., శీను గాడి నోటు పుస్తకం సంగతి పూర్తి గా మర్చి పోయాను.
వీధి లోకి వచ్చి ఎవరైనా కనిపిస్తారేమోనని చూస్తున్నా, రమణ వస్తున్నాడు. వాడికీ ఎంతో ఇష్టం చదుకోవటం. పనికి వెళితే వాడికి డబ్బులేమీ ఇవ్వరంట వాడి బావ దగ్గర నలుగురు పనివాళ్లున్నారు వారిదగ్గర చిన్న చిన్న పనులు వీడు చేయాలట. ఆ కొయ్య పని నేర్చుకుని పెద్దయ్యాక బాగా చేస్తే అప్పుడు డబ్బు లిస్తారంట. అప్పుడు ఒకే సారి అన్ని పుస్త కాలూ కొనుక్కుంటారా అంటాడు వాడు.

అమ్మంటుంది మన పరిస్తితులకి రోజూ అన్నం పెట్టి, సంవత్సరానికి ఓ లాగూ, చొక్కా ఇచ్చి పని నేర్పుతున్నారంటే అది వాడి అదృష్టమేనంట.
"నిన్నంతా రాలేదారా?" వాడు దగ్గరికి రాగానే అడిగాను.

"లేదురా. రేపటి నుండీ ఇక్కడుండను, సిటీ లో బావ కి పెద్ద పని కుదిరింది. రెండు నెలలు అక్కడే ఉండి పని పూర్తి చేయాలి. బావ దగ్గర పనిచేసే వాళ్ళ అక్కడే ఉన్నారు బావ వాళ్ళ ఇంటికొస్తూ నన్నూ తీసుకొచ్చాడు ఇప్పుడే వస్తున్నా మళ్ళీ రేపెళ్ళిపోవాలి."
వాడికి నా తెల్లకాగితం గురించి చెబుతూ ఇంట్లోకి తీసుకొచ్చి చూపించాను.

"బావుంది. ఏమ్రాస్తావు రా దీనిపైని ? బొమ్మ వెయ్యిరా నువ్వు బొమ్మలు బాగా వేస్తావు" అన్నాడు.

వాడెళ్ళాక ఆలోచించడం మొదలెట్టా ఏం రాయను దీని పైనని. తెల్ల గా ఉన్న దాన్ని చూస్తే ఎంతో ఆనందంగా గొప్పగా ఉంది. ఏదైనా రాయడం నచ్చలేదు. నాజీవితం లో మెదటి సారి నా సొంత తెల్ల కాగితం ఇది. దాన్ని భద్రంగా పుస్తకాల మధ్య దాచాను. ఇక అప్పటి నుండీ అది నాప్రాణమై పోయింది. అదే నా పెన్నిధి.
బడిలో బైటా అందరికీ చూపించి దాచుకున్నా. నాన్న కొత్త నోటు పుస్తకం కొనిచ్చాక దీనిపై ఏదైనా రాసుకోవాలి అనుకున్నా, కాని ఒద్దనిపించింది. దీన్నిలాగే దాచుకుని ఆ పుస్తకం లో రాసుకుంటా అనుకుని దాని కోసం ఎదురు చూడ సాగాను.

****

సిటీ నుండి రమణ ఇంకా రాలేదు. నేను ఎప్ప టి లాగే బడి కెళుతూనేఉన్నా.
గవర్నమెంట్ వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారట ఓ కాంట్రాక్టర్ వచ్చాడు బడి లో రెండు కొత్త గదులు కడుతున్నారు.
నాన్న చాలా సంతోషంగా ఉన్నాడు. ఈ సారి అన్నీ కలిసొచ్చాయి వాతావరణం బాగుంది, ఈపంట చూస్తుంటే పాత అప్పులన్నీ తీరిపోయి కొంత డబ్బు మిగులుతుంది అని రోజు కొక్క సారైనా అంటున్నాడు.
నా తెల్ల కాగితం నాప్రాణ మై పోయింది రోజూ లేవ గానే తిరిగి పడుకునే ముందు దాన్ని చూసుకోవాల్సిందే.

"నాన్నా కాగితం చెట్టు నుండే వస్తుందని మాష్టారు చెప్పారు మన పొలం లో ఆ చెట్లేసి మనం బోల్డు కాగితం తయారు చేసుకుందామా."

"అవి తయారవ డానికి మిషిన్లు కావాలి కదరా. చెట్లని మనం పెంచి అమ్మినా కాగితాలని కొట్టు కెళ్ళి డబ్బు లిచ్చి కొనుక్కోవాలి. సూరి మామ పత్తి పండించినా బట్ట లు కొనుక్కోవల్సిందే కదా అలాగన్న మాట." చెప్పాడు నాన్న.

సూరి మామ పత్తి వేసినా వాళ్ళు పాత బట్టలే వేసుకుంటారు. పత్తి నుండే బట్ట లొస్తాయని మాష్టారు చెప్పి నప్పుడు , నాకైతే చాలా పత్తి పంటేసి చాలా చాలా గుడ్డ తయారు చేస్తే అందరూ చిరుగుల్లేని కొత్త బట్టలు వేసుకోవచ్చు కదా! అని పిస్తుంది. కాని అందరూ ఈ సారి ఎక్కువ పండిచేసారు కాబట్టే పంట ధర చాలా తక్కువ పలికింది అన్నాడు మామ. అలాగైతే మరి కొట్టు లో బట్టలు కూడా తక్కు వధర ఉండాలి గా! నాకు అస్సలు అర్ధం కాలేదు.

****

ఈ రోజు నాన్న పంట అమ్మి డబ్బు తేవడానికి టౌన్‌ మార్కెట్ కెళ్ళాడు.
బడి నుండి వచ్చి నాన్న కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నా. చీకటి పడి పోయింది. పక్కింటి మామ వస్తున్నాడు మా ఇంటి దగ్గరికి రాగానే ఆగి మీనాన్న రాత్రికి రానని చెప్పాడు రా, పంట ధర పలక లేదు రేపటి దాకా చూసి రేపొస్తానని చెప్పమన్నాడు. మీ అమ్మకి చెప్పు అంటూ వాళ్ళింట్లోకి వెళ్ళాడు.
ఇంట్లో కి వచ్చి అమ్మ తో చెప్పి నాన్న తెచ్చే వాటి గురించి ఆలోచిస్తూ నిద్ర పోయాను.

తెల్ల వారి బడి కెళ్ళినా నా మనసంతా ఇంటి మీదే ఉంది నాన్న వచ్చాడేమో కొత్త నోటు పుస్తకంతెచ్చే ఉంటాడు అనుకుంటూ వున్నా.
బడి నుండి వచ్చే సరికి ఇంకా నాన్న రాలేదు అమ్మ ఏడుస్తూ కనిపించింది. పక్కింటి అత్త కూడా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అమ్మ పక్కనే కూచునుంది.

మన పంట ని కొనే వాళ్ళు మరీ అన్యాయ మైన ధర చెబుతున్నారంట, ఇంకా ఏవేవో మాట్లాడు కుంటుంన్నారు. అక్కడే కూచుని వాళ్ళ మాటలు వింటూ అనుకున్నా.. కొట్టు లో మనమేమయినా కొనుక్కుంటే ధర కొట్టు వాడే చెబుతాడు కదా! మరి మనంపంట అమ్మేటప్పుడు కొనే వాడు ధర చెప్పడ మేంటో నాకు అస్సలు అర్ధంకాలేదు. అమ్మ ని అడుగు దామను కున్నా అమ్మ ఏడుస్తుందికదా ఒద్దులే నాన్నవచ్చాక ఈ విషయంఅడగాలి. నాన్న నేనేమడిగినా చెపుతాడు అవి నాకు కొన్ని అర్ధమవక పోయినా నాన్న చెపుతుంటే అలాగే వినాలనిపిస్తుంది.
చీకటి పడ్డాక నాన్నొచ్చాడు. అమ్మా నాన్నా చాలా సేపు మాట్లాడు కున్నారు. నాన్న కూడా ఏడ్చాడు. నాకు భయమేసి నిద్రపోయాను.

పొద్దున్నే లేచేసరికి నా పక్కనే కూచును కనిపించాడు నాన్న. నిన్న జరిగింది గుర్తొచ్చింది,

"ఎందుకు నాన్నా మన పంట వాళ్ళు అన్యాయపు రేటు కి కొన్నారు?"
"మన అవస రాన్ని కనిపెట్టి వాడు ధర కడు తున్నాడు" చెప్పాడు నాన్న.
"మరి కొట్టు లో మనంకొంటే కొట్టు వాళ్ళే ధర చెపుతారుగా!"
"అక్కడా మన అవసరాన్ని కనిపెట్టి వాడే ధర చెబుతాడు. సంవత్సర మంతా కష్ట పడి చేసిన పనికి రూపాయి పెట్టిన చోట అర్ధరూపాయి కూడా రాలేదు. వచ్చిన ఆడబ్బు కూలీలకి ఇవ్వటానికే సరి పోతుంది. అప్పు పెరుగుతూనే ఉంది. ఒకో సంవత్సరం ఒకో కారణంగా పంట దెబ్బ తింటుంది. మంచి పంట వచ్చినప్పుడు ఇలాగుంది." అన్నాడు.

"మరెలా నాన్నా అలాగైతే?"

"గవర్న మెంటు సరైన ధర ఇచ్చి మన పంట కొంటే అప్పులు తీరి మళ్ళీ పంటేయ టానికి బ్రతికుంటాం. ఇలాగే ఐతే ఈ వ్యవసాయంకన్నా ఏసిటీకో పోయి ఏ కూలి పనో చేసుకుంటే కనీసం ఆకూలి డబ్బైనా దక్కుతుంది. ఇక్కడ మన పొలం లో మనంచేసే కూలీ కీ విలువ లేదు.." అంటూ ఇంకా చాలా చెప్పాడు.

గవర్నమెంటు మన పంట కొంటే అసలింకా సమస్యే లేదని నాకు అర్ధమైంది. మరింకేం గవర్నమెంట్ కొనచ్చుగా!
పెద్ద మాష్టారు గారు రాయగానే వచ్చి బడి లో గదులు కడుతున్నారు గా గవర్నమెంటు వాళ్ళు!

అనుకుంటూ రోజు లాగే పాత పుస్త కాలలో దాచుకున్న నా తెల్ల కాగితాన్ని చూసుకుంటుంటే నేనేం చేయాలో తెలిసింది.

పెన్‌సిల్ ముక్క తీసుకుని దాని పై రాయ సాగాను
'గవర్నమెంట్ గారు మాఊళ్ళో రైతు లు పండించే పంటని మీరువచ్చి న్యాయ మైన ధర కి కొనాలి మాకు ఆడబ్బులు ఉంటేనే మీరు కట్టించే బడి గదుల్లో చదువుకోగలం లేకపోతే అందరూ సిటీ వెళ్ళి పోతామని,' ఇంకా నాన్న చెప్పిన విషయాలూ, నాకు తోచినవి అన్నీ రాసేసాను.
దాన్ని తీసుకెళ్ళి నాన్నా ఇదిగో దీన్ని గవర్న మెంటు కి పంపించు. ఇక ముందంతా వాళ్ళే వచ్చి మనంచెప్పిన ధరకే పంట కొంటారు. గవర్న మెంటు చాలా మంచిది నాన్నా మాపెద్ద మాష్టారు రాయగానే వచ్చి బడి గదులు కట్టేస్తున్నారు.

నాన్న నా వైపు ఓసారి చూసి ఏదో అనబోయి, సరే అలాగేరా అని దాన్ని తీసుకున్నాడు.
***
(కొత్తపాళీ గారి కథ రాయండి శీర్షిక కోసం (ఇతివృత్తం తెల్ల కాగితం) నేను రాసిన కథ ఇది)

లెట్ ఇట్ గో.

2007-12-12T23:44:00.000-08:00

పొద్దు వెబ్ జైన్‌ లో 17-1-2008

లెట్ ఇట్ గో

సుబ్బారావు జ్ఞానయోగం

2007-09-26T06:28:00.000-07:00

ఓరోజు అనుకోకుండా సుబ్బారావ్ సహజానందస్వామి గారి ఉపన్యాసం వినడం జరిగింది.
ఆస్వామీజీ గేదెలు పల్లు తోముకుంటాయా? అనే ప్రశ్న తో ఉపన్యాసం మొదలు పెట్టాడు. జంతువులు డబ్బు సంపాదించవు వాటికి ఇల్లు అక్కర లేదు, అవి వండుకు తినవు ఇలా మొదలైన ఆఉపన్యాసంలో మనిషీ ఒక జంతువేనని కాని జంతువు కన్నా నీచంగా జీవిస్తున్నాడని అందుకేఅన్ని సమస్యలు, రోగాలు వస్తున్నాయని జంతువులు సహజంగా జీవించటం వల్ల వాటికేసమస్యలూ లేవని తీర్మానించాడు, అందుకే అందరూ ప్రక్రుతి సహజంగా వుండాలని ఉద్బోదించాడు. అతను సెలవిచ్చిన వాటిలో కొన్ని ఇవి.
భోజనం వండకుండా అన్నీ పచ్చిగా తినాలి.
డబ్బు సంపాదించ కూడదు
శవాల్ని తినకూడదు(మాంసాహారం)
పాలు,గుడ్డు తీసుకోకూడదు(గుడ్డు కోడి ఋతుస్రావమని,పాలలోబ్యాక్టీరియా తప్పించి ఏమీ లేదనీ సెలవిచ్చారు).
టీలు కాఫీలు కాకుండా గంజి తాగాలని.
పేపర్ చదవకూడదు టివి చూడకూడదు.
ఎలక్ట్రానిక్స్ ఏవీ వాడకూడదు.
రోగాలొస్తే మందులు వాడకూడదు(జంతువులు వాడవు మరి)అవే సహజంగా తగ్గిపోవాలి.
అలంకరణలకి దూరంగా ఉండాలి . బట్టలు వొంటిని కప్పుకోటానికేకాని ప్రదర్శణకి కాదు.
రోగాలొస్తే మందులు వాడకూడదు(జంతువులు వాడవు మరి రోగాలు సహజంగా అవేతగ్గిపోవాలి).
పిల్లల్ని professional చదువులు చదివించకూడదు.
ఇతర దేశాలకి ఉద్యోగాలకి వాటికి వెళ్ళకూడదు.
ప్రాపంచిక సుఖాలకి దూరంగా ఉండాలి. ఇంకా ఇలాంటి ఎన్నో విషయాలతో సాగింది ఆ ఉపన్యాసం.
సుబ్బారావు చాలా ఇంప్రెస్ అయిపోయి ఇన్నాళ్ళు ఈప్రాపంచిక విషయాల్లో మునిగి పోయి కృత్రిమ జీవనం గడుపుతున్న తన అజ్ఞానానికి బోలెడంత సిగ్గు పడుతూ వెంటనే ఆస్వామీజీ చెప్పినట్టుగ జీవించాలని గట్టిగానిర్ణయించేసుకున్నాడు.

ఆరోజు నుండీ పూర్తిగా సహజాతిసహజంగా జీవించాలని అనుకున్నాడు. ఇంట్లో కరెంటు తీయించేసాడు, కాలినడకనే తిరగాలనుకున్నాడు, (ఎక్కువదూరాలకి ఎడ్లబండి ఒకటి కొందామా అని ఆలోచన)
(డ్రెస్ లన్నీ మూటకట్టేసి) నాలుగు పంచెలు కొన్నాడు, పిల్లలకీ గోచీపెట్టమన్నాడు. ఇంకా బడికి వెళ్ళని వాడిని, ఇప్పుడే ఏ బి సి డి లు నేర్చుకునేవాడిని పిలిచి పెద్దచదువులు చదవద్దని గట్టిగా చెప్పాడు.
పిల్లల్ని కూడా పాలు త్రాగనివ్వట్లేదు. సోఫాలు, వగైరా ఓ గదిలో వేసి తాళం పెట్టేసాడు నేలపైనే పడక వగైరా. అపార్ట్ మెంటుని గుడిసె గాఎలా మార్చాలో తెలియక ఊర్కున్నాడు. డబ్బు సంపాదన గురించి ఎటూ తేల్చుకోలేక ప్రస్తుతానికి ఆఫీసుకి సెలవు పెట్టాడు.

భోజనం వండనివ్వడు అన్నీ అలాగేతిందాం అంటున్నాడు, ఒకరోజు గడిచేసరికి అందరికీ పొట్టలో ఎదో ఇబ్బంది, పిల్లలకి విరోచనాలుపట్టుకున్నాయి. ఇంట్లో ఉక్కపోత నిలవ లేకుండా వుంది. ఇరుగు పొరుగు అంతా తలుపులు బిడాయించుకుని టీవి సీరియల్స్ లో మునిగిపోయి వున్నారు, ఎవ్వరినీ పలుకరించేట్టు లేదు.
ఆ సాయంత్రానికల్లా అర్జెంటు గా వాళ్ళవాళ్ళు గుర్తొస్తున్నారని, భార్య పిల్లల్ని తీసుకుని పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయింది.

అంత ఇబ్బంది లోనూ సుబ్బారావ్ కి స్వామీజీపై ఆరాధన రెట్టింపైయింది. ఇలా జీవించే స్వామీజీ ఎంత గొప్పవాడో కదా అతని సేవ చేస్తూ అతని వద్దే ప్రకృతి సహజమైన జీవనం నేర్చు కొని జీవించాలని నిర్ణయించు కున్నాడు.

వెంటనే స్వామీజీ ఇంటికి వెళ్ళి అక్కడి స్వామీజీ పియ్యే ని కలిసాడు.
"ఇక్కడ స్వామీజీ కలవరు వారిని చూడాలంటే వారి ప్రోగ్రాం ఫలానా చోట ఉంది మీరు అక్కడ వారిని చూడొచ్చు, ఆ ప్రోగ్రామ్ కి ఇక్కడ మీరు మీ పేరు రిజిష్టర్ చేసుకోవచ్చు." అన్నాడు పియ్యే.
"ఐతే నాపేరు తీసుకోండి" అని చెప్పాడు సుబ్బారావ్.

"దీంట్లో కేటగిరీస్ వున్నాయండి 1000/-,500/-,250/-. మీరు స్వామి గారి భోధనలు దగ్గరగా కూర్చుని వినాలంటే 1000/- చెల్లించి మీ పేరు నమోదు చేసుకోండి" చెప్పుకుపోయాడు పియ్యే.
'ఇదేంటి డబ్బు సంపాదించటం నిషేదమన్నారే?' అనుకుని ఏమోలే ముందు స్వామిజీ దగ్గరకు చేరితే చాలు అనుకుని 1000/- చెల్లించి సాయంత్రానికళ్ళా ఆప్రోగ్రాం దగ్గరికి వెళ్ళాడు.
ఆ హాలు సగం కంటే ఎక్కువ 1000/- టిక్కెట్టు వారితో నిండిపోయివుంది. వెనకేక్కడో స్థలం దొరికింది, ఓ గంట సేపు వాళ్ళ కార్య కర్తలే ఏవో ఉపన్యాసాలు, నీతిభోధలూ చేసారు. చివరన స్వామీజీ గారు వేంచేసి ఓ అరగంట 'సహజాతిసహజంగా ఎలా జీవించాలో' ఉపదేశించి వెళ్ళిపోయారు.
చివరిగా అక్కడివాళ్ళు వాళ్ళ సేవా? సంస్థ కిచందాలు ఇవ్వ వలసిందిగా కోరారు.
ఎలాగైనా స్వామిజీ ని కలవాలని పట్టు వదల కుండా ఎక్కడ ప్రోగ్రాం వున్నా టిక్కెట్టు కొని వెళ్ళడంమొదలెట్టాడు.
అలా ఓ పది సార్లు వెళ్ళాక అక్కడి PA సుబ్బారావ్ కి ఓ సలహా ఇచ్చాడు.
'ఈ సంస్థ కి 20,000/- కంటే ఎక్కువ చందా ఇచ్చే వాళ్ళని స్వామీజీ గారు పర్సనల్ గా దీవెనలు అంద జేస్తారు' అని. సుబ్బారావు వెంట నే 25,000/- వారి సంస్థ కి విరాళం ఇచ్చాడు.

ఆ మర్నాడే స్వామీజీ ఇంటికి వెళ్ళాడు, వారిని పరిచయం చేసుకుని వారిని సేవించు కోవాలనే తన కోరిక విన్నవించుకుని, అక్కడే ఓ మూల వండుకు తిని, ఇంట్లో, బయట వారి పనులు చేస్తూ యధాశక్తి సేవించుకోవటం మొదలు పెట్టాడు.

కొద్ది రోజులలోనే ఆస్వామీజీ గారి ఏసీ బెడ్రూం వరకూ వెళ్ళే చనువు సంపాదించాడు. తరువాత వారం రోజుల్లో చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నాడు సుబ్బారావ్ .

అక్కడ స్వామీజీ భోజనం మూడు ఫ్రై లు, ఆరు పులుసులు. అతని పర్సనల్ ఫ్రిజ్ లో(దర్శించవచ్చేవారు తెచ్చే)స్వీట్లు చూసి, పాలతో చేసిన పాయసం మరియూ కేక్(egg cake) లు అతని ఫేవరేట్ అని తెలిసి అవాక్కయ్యాడు.

ఆ స్వామి గారు (తన ఇన్ ఫ్లూయన్స్ తో)తన ప్రభుత్వ ఉద్యోగానికి అప్పుడప్పుడు అలా విజిట్ చేసి నెల తిరిగేసరికి పూర్తి జీతం తన బ్యాంకు లో వేసుకోవటం చూసి మళ్ళీ అవాక్కయ్యాడు.
స్వామీజీ గారి కుటుంబ విలాసాలు, అతని పిల్లల professional చదువులు, వారి ఫ్యాషన్ డ్రెస్సులు, అతని భార్య నగలు, చీరెలు, విదేశం లో వున్న తమ పెద్ద కూతురు,అళ్ళుడు గురించి, ఆ దేశం గురించి, ఆమె చెప్పే గొప్పలు చూసి, విని మళ్ళీ మళ్ళీ అవాక్కయ్యాడు.

స్వామీజీ వేసుకునే మందులు, తాగే కాఫీలు, కొనే ఆస్తులు, గడ్డానికి జుట్టుకీ వేసే రంగు, భార్య తో అతని కీచులాటలు, ఆడంబరమైన అతని జీవన విధానం తెలిసి భీభత్సంగా అవాక్కయ్యాడు.

ఇంక అవాక్కయ్యే ఓపిక లేనంతగా ఎన్నో విషయాలకు మళ్ళీమళ్ళీ అవ్వాక్కయ్యి, చివరాకరికి ఓరోజు, ఆస్వామి గారి భార్య ఎవరికో తమ పై అంతస్తు పోర్షన్ అద్దెకిస్తే ఎంత డబ్బు వస్తుందో, దాన్ని స్వామీజీ వాడటం వల్ల తనకి ఎంత నష్టమో వివరించి చెపుతున్న ఆసాయంత్రం, తన ఇంటికి బయల్దేరాడు తన ఆఫీసు విషయము, తన భార్యా పిల్లల్ని ఇంటికి తెచ్చుకునే విషయము, పిల్లడి స్కూలు పోతుందనేవిషయము, మెదలైనవన్నీ మనసులో గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ.

***

వినాయకచవితి శుభాకాంక్షలు

2007-09-14T12:26:00.000-07:00